H ιστορία της ελληνικής ακτοπλοΐας στη "Μηχανή του Χρόνου" στο Cοsmote History HD

ΤΟ ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΡΛΟΒΑΣΟΥ
Πηγη φωτογραφιας: Dimitris Maria -
ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ -
 VINTAGE PHOTOGRAPHS OF SAMOS

Η «Μηχανή του Χρόνου» με τον Χρίστο Βασιλόπουλο επιστρέφει στο COSMOTE HISTORY HD, με ένα αφιέρωμα στους σημαντικότερους σταθμούς της ελληνικής ακτοπλοΐας, από την εποχή που τα ατμόπλοια πήραν την θέση των ιστιοφόρων και στη συνέχεια έφτασαν να μεταφέρουν ανθρώπους, εμπορεύματα και οχήματα, σηκώνοντας έτσι το μεγάλο βάρος του μαζικού τουρισμού στα νησιά. Το πρώτο από τα δύο μέρη του αφιερώματος θα προβληθεί τη Δευτέρα 4/2 στις 21.00.

Σημείο έναρξης για την ελληνική ακτοπλοΐα ήταν η μεταφορά της πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους από το Ναύπλιο στην Αθήνα, το 1834, περίοδο κατά την οποία ξεκίνησαν οι επενδύσεις στο λιμάνι του Πειραιά. Αργότερα, πολύνεκρα ναυάγια, όπως αυτό του ατμόπλοιου «Χειμάρρα» στο Νότιο Ευβοϊκό, αλλά και αυτό του πλοίου «Ηράκλειον» στη βραχονησίδα Φαλκονέρα, οδήγησαν στη θέσπιση κανόνων που ακολουθούνται μέχρι και σήμερα, όπως η υποχρεωτική ύπαρξη ασυρματιστή σε κάθε πλοίο, η δημιουργία κέντρου επιχειρήσεων για συντονισμένες διασώσεις, η επιβολή του απαγορευτικού, αλλά και οι ετήσιες επιθεωρήσεις των επιβατηγών πλοίων.

Στο πλαίσιο της έρευνας, ο Χρίστος Βασιλόπουλος συζητάει με πλοιοκτήτες και πλοιάρχους για την ιστορία θρυλικών πλοίων των περασμένων δεκαετιών, όπως η «Μοσχάνθη» που κυριάρχησε τη δεκαετία του 1950 στην άγονη γραμμή και έγινε ο σύνδεσμος των νησιωτών με την ηπειρωτική Ελλάδα.

Ακόμα, καπετάνιοι αποκαλύπτουν στην κάμερα της εκπομπής διάσημες κόντρες πλοίων που ήθελαν οπωσδήποτε να φτάσουν πρώτα στα δημοφιλή λιμάνια. Μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό αναβιώνει μια ολόκληρη εποχή, κατά την οποία επιβάτες και πλήρωμα θεωρούσαν σημαντικό να ταξιδεύουν με το ταχύτερο πλοίο της γραμμής. Διάσημη ήταν η κόντρα των πλοίων «Παναγία Τήνου» και «Ναϊάς».

Στην εκπομπή μιλούν: Αντώνης Αγαπητός – Πλοιοκτήτης, Ισίδωρος Μαμίδης - Πλοίαρχος, Κώστας Τζώρτζης - πρώην Πλοίαρχος, Γιάννης Χαλάς - Γενικός Γραμματέας ΠΝΟ / πρώην Πλοίαρχος, Μιχάλης Σακέλλης - Πρόεδρος Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (ΣΕΕΝ), Στέφανος Μίλεσης - Πρόεδρος Φιλολογικής Στέγης Πειραιά / Συγγραφέας, Νότης Ανανιάδης – Δημοσιογράφος / Ερευνητής, Πέτρος Αρβανίτης - Ναυτιλιακός Πράκτορας, Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου – Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας / Συγγραφέας, Σταύρος Καραπιπέρης - Πλοιοκτήτης Ρυμουλκών, Σαράντης Κουλούρης - Πλοίαρχος του «Νεράιδα», Αθηνά Σπανάκη - Υπεύθυνη Ξεναγήσεων στο Πλωτό Μουσείο «Νεράιδα», Κώστας Κουβαράς - πρώην Οικονομικός Αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού, Μαρία Λεκάκου - Καθηγήτρια στο Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Αγγελική Παρδάλη - Καθηγήτρια στο Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, Ελένη Θανοπούλου - Καθηγήτρια στο Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μπάμπης Χριστακόπουλος – Δημοσιογράφος.

Η «Μηχανή του Χρόνου» προβάλλεται κάθε Δευτέρα στις 21.00 και σε επανάληψη κάθε Κυριακή στις 17.00, στο COSMOTE HISTORY HD. Όλα τα επεισόδια της σειράς είναι διαθέσιμα δωρεάν on demand στην υπηρεσία COSMOTE TV PLUS.

Πηγή κειμένου: zougla.gr

Η ιστορία πίσω από "το βαπόρι απ' την Περσία"

Ήταν 7 Ιανουαρίου του 1977.
Το πλοίο «Γκλόρια» φορτωμένο με έντεκα τόνους (χασίσι μυρωδάτο, που λέει και το τραγούδι του Β.Τσιτσάνη) κατεργασμένου χασίς, αξίας 4 δισ. δραχμών, ερχόμενο από τη Βηρυτό και με προορισμό την Αμβέρσα ή το Άμστερνταμ «πιάστηκε» στον Ισθμό της Κορίνθου.

Το «Βαπόρι απ΄την Περσία» στηρίχθηκε στο πραγματικό γεγονός, έγινε τραγούδι και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Λιζέττα Νικολάου το 1977.
Μία από τις μεγαλύτερες ποσότητες χασίς που κατασχέθηκαν.
Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής ανέφεραν ότι το «Γκλόρια» ήταν πλευρισμένο στα Ίσθμια και περίμενε εντολές για την πορεία του, όταν βρέθηκαν πάνω του έντεκα τόνοι χασίς σκεπασμένοι με λινάτσες.
Συνελήφθησαν ο πλοίαρχος και οι ναυτικοί του πλοίου, μεταξύ αυτών και δύο Τούρκοι υπήκοοι, οι οποίοι είχαν κρυφτεί τις καμπίνες. Οι άντρες του λιμενικού τους έριξαν καπνογόνα, αναγκάζοντας τους να ανέβουν στο κατάστρωμα. Βρέθηκαν ακόμη δυο πιστόλια τύπου μπράουνιγνκ και πεντακόσιες σφαίρες. Παραλήπτες του φορτίου, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν Λιβανέζοι υπήκοοι στην Αμβέρσα ή το Άμστερνταμ.
Ο πλοίαρχος του πλοίου ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο «Κάπτεν Νικ» όπως τον αποκαλούσαν. Ήταν άνθρωπος της αμερικανικής Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών DEA.
Ο «Κάπτεν Νικ» με τα καράβια που είχε στην κατοχή του είχε γυρίσει όλες τις θάλασσες του κόσμου και είχε γνωρίσει τους πάντες γύρω από τα κυκλώματα του εμπορίου ναρκωτικών, από τις χώρες παραγωγής μέχρι και τον τελευταίο παραλήπτη χοντρέμπορο. Λαθρέμπορος τσιγάρων στην αρχή και ο ίδιος, διαφοροποιήθηκε στην πορεία, εξαιτίας του θανάτου ενός αδελφικού του φίλου από υπερβολική δόση μορφίνης. Από τότε ορκίστηκε στην καταπολέμηση των ναρκωτικών.
Αποδέχτηκε την πρόταση της DEA το 1964 και από τότε εισχωρούσε στα κανάλια των ναρκωτικών κι έδινε πληροφορίες σχετικά με τη διακίνηση. Μερικές φορές, όπως στην περίπτωση του «Γκλόρια», παραλάμβανε ο ίδιος το εμπόρευμα με το καράβι του ως μεταφορέας και το παρέδιδε στις λιμενικές αρχές.
Το σκηνικό που στηνόταν, σε συνεργασία με τα ανώτερα κλιμάκια του υπουργείου της εκάστοτε χώρας, έπρεπε να είναι αληθοφανές, ώστε να μην εκτεθεί ο ίδιος και αποκαλυφθεί η ιδιότητά του στους ανθρώπους των ναρκωτικών, γεγονός που θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του.
Έτσι, οι υποτιθέμενες συλλήψεις γίνονταν με τυμπανοκρουσίες και οι εφημερίδες βούιζαν για μέρες. Το Χριστουγεννιάτικο «δώρο».
Στην περίπτωση της «Γκλόρια» συνέβη το εξής:
Ο «Κάπτεν Νικ» βρισκόταν με το καράβι στη Λάρνακα, όταν τον πλησίασε ένας ναυτικός πράκτορας και του πρότεινε μια μεγάλη δουλεία. Ένα φορτίο από τη Βηρυτό με προορισμό το Ρότερνταμ. Ο «Κάπτεν Νικ» δέχτηκε και τράβηξε με το πλοίο του για τη Βηρυτό, στο λιμάνι Τζουνίχ. Εκεί συνάντησε δύο Λιβανέζους εμπόρους και συμφώνησαν για τη μεταφορά του εμπορεύματος, το οποίο ήταν 300 σακιά χασίς, 40 κιλά το καθένα.
Το ποσό για τη μεταφορά καθορίστηκε στο 300.000 δολάρια, τα μισά για τη φόρτωση και τα άλλα μισά με την παράδοση στο Ρότερνταμ. Η παραλαβή του εμπορεύματος έγινε έξω από το παραθαλάσσιο χωριό Ιμπέϊλ, όπου με βάρκες μεταφέρθηκαν τα τσουβάλια με το χασίς.
Με την τελευταία βάρκα μπήκαν στο «Γκλόρια» και ι δυο Τούρκοι συνοδοί του εμπορεύματος. Στο μεταξύ, πριν από την παραλαβή, στις 23 Δεκεμβρίου του 1976, ο «Κάπτεν Νικ» είχε καλέσει από το ραδιοτηλέφωνο του «Γκλόρια» το Υ.Ε.Ν. στην Ελλάδα και είχε ειδοποιήσει συνθηματικά ότι θα τους φέρει πολλούς τόνους «σοκολάτα» δώρο για Χριστούγεννα.
Η εντολή ήταν να προχωρήσει, ενώ συμφωνήθηκε ο τρόπος και ο τόπος προσέγγισης. Για να μην εκτεθεί στους λαθρεμπόρους, ενημέρωσε ακόμη το Υ.Ε.Ν. ότι θα πλεύσει δέκα μίλια νότια της Πύλου και ζήτησε το ελληνικό καταδιωκτικό του λιμενικού να τους προσεγγίσει στο συγκεκριμένο σημείο για έναν τυπικό «έλεγχο».
Μετά τη φόρτωση του εμπορεύματος, ο «Κάπτεν Νικ» έβαλε πλώρη για την Πύλο, έχοντας πλήρωμα δύο ναύτες, μαζί τους βεβαίως και οι δύο Τούρκοι συνοδοί ο Arif Polak και ο ανιψιός του, Rezik Polak. Κατευθυνόμενος προς την Πύλο συνάντησε 11-12 μποφόρ που τον ανάγκασαν να αλλάξει πορεία.
Τράβηξε προς τη Σίφνο όπου αγκυροβόλησε προσωρινά. Ειδοποίησε εκ νέου το Υ.Ε.Ν. και πήρε εντολές για νέο τόπο συνάντησης, τα Ίσθμια Κορίνθου. Το «Γκλόρια» έφτασε στις 6 Ιανουαρίου 1977 στα Ίσθμια, όπου το περίμενε σχεδόν όλο το λιμενικό σώμα.
 Οι δύο Τούρκοι οδηγήθηκαν στις φυλακές του Ναυπλίου, ενώ ο «Κάπτεν Νικ» και το πλήρωμά του, μετά τις αρχικές υποτιθέμενες συλλήψεις, δέχτηκαν τα συγχαρητήρια του αρχηγού Υ.Ε.Ν, Αλέξανδρου Παπαδόγγονα.
Το υπουργείο Οικονομικών όρισε ως αμοιβή για τη μεγάλη επιτυχία 7.800.000 δραχμές. Ο Νίκος Ξανθόπουλος από αυτά πήρε ενάμιση εκατομμύριο δραχμές ενώ τα υπόλοιπα μοιράστηκαν μεταξύ των αξιωματικών.

Σπάνιο video του British Pathé για την γνωστή υπόθεση

 

Το τραγούδι του Τσιτσάνη
https://youtu.be/4Rxpk-9eI4c

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου επί του καταστρώματος του Θωρηκτού Γ. ΑΒΕΡΩΦ

Ο Αγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, διότι στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.
«Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» περιγράφει ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ. Το εκκλησάκι έγινε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντα υπηρετούσε ιερέας, ο οποίος ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.
Στις 8 Ιουνίου 1912 η Ιερά Σύνοδος διόρισε εφημέριο του πλοίου τον αρχιμανδρίτη και μετέπειτα Μητροπολίτη Σπάρτης Διονύσιο Δάφνο. Ο ιερέας, θέλοντας να συμβάλει και στην καλλιέργεια της χριστιανικής πίστης και της θρησκευτικότητας του πληρώματος, πραγματοποιούσε κατά καιρούς διάφορες ομιλίες. Στο ημερολόγιο του κυβερνήτη του πλοίου αναφέρεται ότι ο π. Διονύσιος ήταν ουσιαστικός συνεργάτης του στην επίτευξη της πειθαρχίας και ομοψυχίας στο πολυμελές πλήρωμα, το οποίο είχε επιδείξει παλαιότερα κρούσματα απειθαρχίας. Ήταν λογικό, άλλωστε, σε ένα πλήρωμα 1.200 μελών να υπάρχουν αντιθέσεις και διαφορές.
Ο σημερινός κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» πλοίαρχος Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος χαρακτηρίζει το πλοίο «το ιερότερο κειμήλιο που έχουμε στη νεότερη εποχή. Είναι το πλοίο που με τον ναύαρχο Κουντουριώτη απελευθέρωσε το Αιγαίο στους Βαλκανικούς Πολέμους την περίοδο 1912-1913».
Μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», ο κ. Χαραλαμπόπουλος αναφέρει ότι «επί 104 συνεχόμενα χρόνια είναι το μόνο κομμάτι ελληνικής επικράτειας που δεν έχει υποστείλει την ελληνική σημαία. Δεν υπάρχει ελληνικό έδαφος -κάθε πλοίο είναι έδαφος- που να έχει συνεχόμενα 104 χρόνια την ελληνική σημαία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε με άλλα πλοία και πήγαν στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσουν εκεί τον αγώνα. Ολα διαλύθηκαν εκτός από το “Αβέρωφ”».
Ο ιερέας είχε πολύ σημαντικό έργο. Η συμβολή του, κυρίως στις δύσκολες στιγμές, ήταν καθοριστική. Βρίσκονταν πάντα δίπλα στο πλήρωμα, στα λεβητοστάσια, στα μηχανοστάσια, κοντά στους ναύτες, για να τους εμψυχώνει, αλλά και σε περιόδους ανάπαυλας μάζευε τα αναλφάβητα ναυτάκια και τους μάθαινε ανάγνωση και γραφή. Ο ρόλος του ήταν καίριος.

Το σημάδι από τον Θεό
Ο Άγιος Νικόλαος πάντοτε προστάτευε το πλοίο, αναφέρουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης είπε ότι αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, πράγματι, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε μετά τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Στη συνέχεια, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του. Το 1937 ο βασιλεύς πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του εξήγησε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να επιστρέψει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος θέλει να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.

Ο Κουντουριώτης ευλογούσε το πλήρωμα με έναν ξύλινο σταυρό. «Ο,τι πετυχαίνω είναι από τον Θεό» έλεγε.

Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» ο εφημέριος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα και την κατέλαβαν. Ενώ ο στόλος προσπαθούσε να φύγει για τη Μέση Ανατολή, διετάχθη από το Ελληνικό Αρχηγείο να αυτοβυθιστεί το «Αβέρωφ», διότι οι αρμόδιοι πίστευαν ότι, αν έφευγε σε ανοιχτό πέλαγος, θα βυθιζόταν από τους εχθρούς. Ο ιερέας Παπανικολόπουλος ηγήθηκε -με τη συμβολή αξιωματικών-, ώστε το πλήρωμα να αντιδράσει και να μην ενδώσει στην εντολή.
Μεγάλη Πέμπτη βράδυ οδήγησαν το πλοίο κρυφά προς τον Αργοσαρωνικό, φτιάχνοντας παράλληλα έναν σιδερένιο σταυρό. Ο εφημέριος του πλοίου π. Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετά τον ναύαρχο Κουντουριώτη, έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του πλοίου.
Ο κ. Χαραλαμπόπουλος μας εξηγεί ότι ο ναύαρχος Κουντουριώτης θεωρούσε πως ό,τι κάνει και ό,τι πετυχαίνει δεν πραγματοποιούνται από τον ίδιο, αλλά επειδή το ήθελε ο Θεός. Μας μεταφέρει ακόμα ένα περιστατικό: «Είχε βγει ο τουρκικός στόλος από τα Δαρδανέλια και ο ελληνικός στόλος κινούνταν για να τον συναντήσει. Ο Κουντουριώτης ζήτησε να του φέρουν από το εκκλησάκι ένα κουτί, το οποίο είχε μέσα έναν ξύλινο σταυρό. Με τον σταυρό γύρισε όλο το πλοίο και ευλόγησε όλο το πλήρωμα. Ανέβηκε στην κόντρα γέφυρα, ακούμπησε τον σταυρό και είπε: “Εδώ που ακουμπά ο σταυρός τούρκικο βλήμα να μην ακουμπήσει”. Πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις έριξαν 1.800 βλήματα εναντίον του “Αβέρωφ”, αλλά πέτυχαν το πλοίο μόνο τα 15».
Ύστερα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι προστάτης του πλοίου είναι ο Άγιος Νικόλαος. Ακόμη και σήμερα, ο Άγιος δηλώνει την παρουσία του. Πριν από περίπου δύο χρόνια επισκέφθηκε το «Αβέρωφ» ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος, ο οποίος, μετά την ξενάγηση από τον κυβερνήτη, είπε πως κάποια στιγμή θα του στείλει κάτι. Μια εβδομάδα αργότερα θα πραγματοποιούνταν στο πλοίο μια εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Σημειώνοντας τις εκκρεμότητες για την ημέρα της εκδήλωσης, ο κυβερνήτης σκέφτηκε ότι λείπει από την αίθουσα μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. Έγραψε, λοιπόν, σε ένα μικρό χαρτί «εικόνα Αγίου Νικολάου για το καρέ», με σκοπό να το δώσει στον αρμόδιο, ώστε να το τακτοποιήσει. Μπαίνοντας στην αίθουσα και τη στιγμή που φώναξε τον υπεύθυνο να του δώσει το χαρτί, τον πλησίασε ένας ναύτης και του έδωσε ένα πακέτο, το οποίο μόλις είχε φτάσει από τον Μητροπολίτη Σύρου. Ήταν μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. «Τίποτε, τελικά, δεν είναι σύμπτωση» μας λέει ο κυβερνήτης, θεωρώντας ότι το επαναλαμβανόμενο γεγονός παύει να είναι τυχαίο.
Από το 1987 το πλοίο βρίσκεται στο Φάληρο και λειτουργεί ως μουσείο. Μαθητές και τουρίστες το επισκέπτονται καθημερινά. Το πλήρωμα τους υποδέχεται και τους ξεναγεί στους επισκέψιμους χώρους. Μία φορά τον μήνα γίνεται αγιασμός από τον π. Ιουστίνο Μαρμαρινό, ενώ στις μεγάλες εορτές και επετείους τελείται στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου θεία λειτουργία και δοξολογία.

Το θαύμα της ασημένιας εικόνας
Άλλη μία μαρτυρία όμως φανερώνει ότι ακόμη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, που ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι αν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα. Ένα βράδυ ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν. Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να δει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, η οποία με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο. Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους.Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό!

Πηγή: εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

Σαν σήμερα 22 Σεπτεμβρίου 1944...

...η Γερμανική περίφημη ναρκοθέτιδα Ν/Θ "Drache" (Ντράγκι) βυθίζεται στο Βαθύ της Σάμου.
Στην πρώτη καταπληκτική για τα δεδομένα της εποχής φωτό οι τεσσερις ρουκέτες των 60 λιμπρών έχουν φύγει από τους πυλώνες του Βρετανικού Beaufighter και σε λίγα δευτερόλεπτα θα την πλήξουν καίρια. Στην δεύτερη φωτό έχει ήδη πληγεί. Στην τρίτη φαίνεται το ελικόπτερο Kolibri να απονηώνεται από το κατάστρωμά της (ναι έφερε ελικόπτερο ναυτικής συνεργασίας όσο κι αν φαίνεται απίστευτο για την εποχή) και στην τέταρτη φωτό φαίνεται σε προηγούμενη αποτυχημένη προσπάθεια προσβολής της στο Λιμάνι της Σύρου, την 26 Σεπτεμβρίου 1943. Περίφημη υπήρξε, καθόσον ευθύνονταν ήδη για την καταστροφή δύο συμμαχικών αντιτορπιλικών καθώς και του δικού μας «Αδριάς».

 Το πλοίο αυτό χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τη Luftwaffe για τη μεταφορά προσωπικού και εφοδίων του Χ. Αεροπορικού Σώματος στην Κρήτη. Τον Απρίλιο του 1942, το "Drache" παραχωρήθηκε στο Γερμανικό Ναυτικό και μετατράπηκε σε ναρκοθέτιδα με παράλληλη τοποθέτηση εξοπλισμού ανθυποβρυχιακού πολέμου σε ναυπηγείο της Τεργέστης. Το σκάφος αυτό με το αντιτορπιλικό "Ηermes", αναδείχτηκαν ως οι σημαντικότερες ναυτικές μονάδες που χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στο Αιγαίο. Εκτός από τις δεκάδες αποστολές ναρκοθέτησης που πραγματοποίησε σε διάφορες θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας, το "Drache" εφοδιάστηκε επίσης με ένα ελικόπτερο FI 282 Kolibri, το οποίο επιχειρούσε από το μεγάλο κατάστρωμα της πρύμνης του πλοίου και χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές ανθυποβρυχιακές περιπολίες στο Αιγαίο."

Και σχετικά με την καταστροφή της

"Το πρωϊνό της 22ας Σεπτεμβρίου 1944 η 252 Μοίρα, συνεχίζοντας ακατάπαυστα τη δράση της στο Αιγαίο, έστειλε ένα αεροσκάφος της σε μία πεντάωρη περιπολία πάνω από τη Σάμο και τη Λέρο. Το Beaufighter αυτό με χειριστή τον υποσμηναγό “Πάντυ” Ουόρντ επισήμανε μέσα στο λιμάνι Βαθύ στη Σάμο έναν σημαντικό στόχο: το “Drache”, πρώην πλοίο του Γιουγκοσλαβικού Ναυτικού, 1.870 t, που οι Γερμανοί είχαν μετατρέψει σε ναρκοθέτιδα και μέχρι τότε είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο Αιγαίο, στη μεταφορά των γερμανικών στρατευμάτων προς την ηπειρωτική Ελλάδα. Το ίδιο μεσημέρι η 252 Μοίρα έστειλε οκτώ αεροσκάφη υπό την καθοδήγηση του μοιράρχου της, συνοδευόμενα από τέσσερα ακόμα της 603, προς τη Σάμο.

 Στη περιοχή του στόχου τα Beaufighter χωρίστηκαν και τα αεροσκάφη της 603 Μοίρας, πετώντας χαμηλά πάνω από το νησί, έπληξαν με πυρά των πυροβόλων τους τα γερμανικά αντιαεροπορικά πυροβολεία, ενώ τα υπόλοιπα αεροσκάφη έπληξαν το γερμανικό σκάφος με 12 περίπου ρουκέτες των 60 lb. Μία σειρά από εκρήξεις και πυρκαγιές σημειώθηκαν στο “Drache”, το οποίο μία εναέρια αναγνώριση την επόμενη ημέρα ανέφερε ως «καμένο κουφάρι».....

 Kειμενο απο: Loucas Dimopoulos Οι πολύτιμες πληροφορίες από δημοσίευση και σχόλια κυρίως του John Terniotis στο WWII History in Greece

Ο τορπιλισμός της Έλλης

 Τον Αύγουστο του 1940 ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κόντευε να συμπληρώσει ένα χρόνο. Η Ελλάδα, την οποία κυβερνούσε δικτατορικά ο Ιωάννης Μεταξάς, μπορεί να τηρούσε ουδέτερη στάση, αλλά ήταν εμφανές ότι βρισκόταν στο πλευρό της Αγγλίας, που εκείνη την περίοδο δοκιμαζόταν σοβαρά από τις αεροπορικές επιθέσεις της «Λουφτβάφε». Η φασιστική Ιταλία, σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας, με τον ισχυρό στόλο της διεκδικούσε την πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες της Μεσογείου από τη Μεγάλη Βρετανία.

Η διαταγή για τον τορπιλισμό της «Έλλης», ενός ελαφρού καταδρομικού πλοίου («ευδρόμου» με την ορολογία του μεσοπολέμου), δόθηκε από την ιταλό διοικητή των Δωδεκανήσων Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι, ηγετικό στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος της Ιταλίας και πρέπει να ήταν σε γνώση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» με διοικητή τον υποπλοίαρχο Τζουζέπε Αϊκάρντι ξεκίνησε από τη ναυτική βάση στο Παρθένι της Λέρου το βράδυ της 14ης Αυγούστου, με αποστολή να πλήξει εχθρικά πλοία στην Τήνο, τη Σύρο και στη συνέχεια να αποκλείσει τη Διώρυγα της Κορίνθου.

Τις πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου το ιταλικό υποβρύχιο βρέθηκε έξω από το λιμάνι της Τήνου «εν καταδύσει», με σκοπό να τορπιλίσει τα επιβατικά πλοία «Έλση» και «Έσπερος», που μετέφεραν προσκυνητές, αλλά οι Ιταλοί τα θεωρούσαν οπλιταγωγά και συνεπώς εχθρικά. Από το περισκόπιο ο Αϊκάρντι είδε να καταφθάνει στο λιμάνι ένα πολεμικό και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, όπως δήλωσε μετά τον πόλεμο. Επρόκειτο για το καταδρομικό «Έλλη», που κατέπλεε στην Τήνο για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Μεγαλόχαρης.

Στις 8.25 π.μ., λίγη ώρα πριν από τη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας κι ενώ στην παραλία υπήρχε πολύς κόσμος, το «Ντελφίνο» έπληξε με τρεις τορπίλες το ελληνικό πολεμικό πλοίο. Η μία μόνο τορπίλη βρήκε στόχο, αλλά έπληξε καίρια το ελληνικό πλοίο στο μηχανοστάσιο και τις δεξαμενές πετρελαίου. Μία ώρα αργότερα, το «Έλλη» βυθίστηκε, παρά τις προσπάθειες του πληρώματος να το κρατήσουν στον αφρό. Οι άλλες δύο τορπίλες αστόχησαν και εξερράγησαν στην προκυμαία. Από την επίθεση του «Ντελφίνο» σκοτώθηκαν ένας υπαξιωματικός και οκτώ ναύτες του «Έλλη», ενώ οι τραυματίες ανήλθαν στους 24. Μία γυναίκα, που βρισκόταν στην παραλία, πέθανε από καρδιακή προσβολή μετά την έκρηξη της δεύτερη τορπίλης στην προκυμαία.

Μετά την εκτέλεση της αποστολής του, το «Ντελφίνο» απομακρύνθηκε χωρίς να γίνει γνωστή η ταυτότητά του. Μετά από λίγες ώρες κατέπλευσε στη Σύρο, αλλά αναχώρησε αμέσως άπρακτο, καθώς δεν υπήρχε κανένα πλοίο στο λιμάνι του νησιού. Το «Ντελφίνο» επέστρεψε εσπευσμένως στη Λέρο με διαταγή των ιταλικών αρχών, ακυρώνοντας την αποστολή του στην Κόρινθο. Η επιχείρηση δεν φαίνεται να ήταν σε γνώση των πολιτικών αρχών της Ρώμης (πλην ίσως του Μουσολίνι). Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκαλεάτσο Τσιάνο, έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι η βύθιση του ελληνικού πλοίου οφείλεται στη θρασύτητα του Ντε Βέκι.

Η έρευνα που διενήργησαν δύτες του Πολεμικού Ναυτικού, έδειξε ότι η τορπίλες ήταν ιταλικές και επομένως η επίθεση έγινε από ιταλικό υποβρύχιο. Η κυβέρνηση Μεταξά τήρησε απόλυτα μυστικό το πόρισμα της έρευνας, για να μην προκαλέσει την Ιταλία και διαταράξει την ουδετερότητα της Ελλάδας. Τελικά, δημοσιοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1940, δύο ημέρες μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη δεν είχε καμία αμφιβολία για την εθνικότητα του υποβρυχίου.

Το 1950, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό «Ευγένιος της Σαβοίας» (Eugenio Di Savoia), το οποίο μετονομάστηκε σε «Έλλη» τον Ιούνιο του 1951 και ύψωσε την ελληνική σημαία. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 το ναυάγιο του «Έλλη» ανελκύστηκε τμηματικά και πουλήθηκε για παλιοσίδερα (σκραπ). Το 1985 Έλληνες δύτες ανακάλυψαν στο βυθό της Τήνου τα απομεινάρια της ιταλικής τορπίλης που βύθισε το «Έλλη». Το εύρημα εκτίθεται στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά.

5 Αυγούστου 1824 - Η Ναυμαχία της Μυκάλης. Ο Ελληνικός στόλος υπερασπίζεται τη Σάμο

Ο Γεώργιος Σαχτούρης στη ναυμαχία της Σάμου
                 (πίνακας του Πέτερ φον Χές)

Ο ελληνικός στόλος υπό την αρχηγία του Υδραίου καραβοκύρη Γεωργίου Σαχτούρη νικά τον τουρκικό στόλο υπό τον Χοσρέφ Πασά και αποτρέπει την κατάληψη της Σάμου. Η κύρια αναμέτρηση έγινε στις 5 Αυγούστου 1824 στα στενά της Μυκάλης.

Οι Σάμιοι υπό την αρχηγία του «Καρμανιόλου» Λυκούργου Λογοθέτη είχαν επαναστατήσει κατά των Οθωμανών το 1821 και είχαν εγκαταστήσει καθεστώς αυτονομίας στο νησί. Η θέση, όμως, της Σάμου, λίγα μίλια από τις ακτές της Μικράς Ασίας, την καθιστούσε εύκολο στόχο για το ναυτικό του Σουλτάνου. Πράγματι, μετά την καταστροφή των Ψαρών (21 Ιουνίου 1824), ο Μαχμούτ έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα την απόβαση και την κατάληψη της νήσου.

Οι Έλληνες για να μην επαναλάβουν το λάθος των Ψαρών, αποφάσισαν να ανασυγκροτήσουν τον στόλο και να σπεύσουν προς υπεράσπιση της Σάμου. Τώρα δεν είχαν καμία δικαιολογία να μην το κάνουν, αφού μόλις είχε παραληφθεί ένα μεγάλο μέρος του δανείου, που είχε συνάψει στο Λονδίνο η επαναστατική κυβέρνηση.

Στις 30 Ιουλίου 1824 ο ελληνικός στόλος, αποτελούμενος κυρίως από υδραίικα και σπετσιώτικα πλοία, υπό την αρχηγία του Υδραίου Γεωργίου Σαχτούρη, έπλεε στα ανοιχτά της Ικαρίας. Αφού αντιμετώπισε επιτυχώς απόπειρα των Τούρκων να αποβιβάσουν στρατεύματα στο Καρλόβασι, έφθασε αργά το βράδυ στη Σάμο, όπου ανασυγκροτήθηκε κι ενισχύθηκε με τα ψαριανά πυρπολικά του Κανάρη και του Νικόδημου.

 Την επομένη, 31 Ιουλίου, ελληνικά πλοία κινήθηκαν προς τα τουρκικά παράλια και συγκεκριμένα προς το στενό της Μυκάλης, όπου διέκριναν συγκεντρώσεις τουρκικών στρατευμάτων, που προορίζονταν για την επιχείρηση κατάληψης της Σάμου. Τα ελληνικά πλοία ενεπλάκησαν σε σειρά αψιμαχιών με τα τουρκικά, τις τρεις πρώτες μέρες του Αυγούστου, σε μία προσπάθεια να ματαιώσουν τις κινήσεις τους.

Στις 4 Αυγούστου, ο εχθρικός στόλος πραγματοποίησε μεγάλης κλίμακας εξόρμηση κατά των ελληνικών πλοίων, που τον υποδέχθηκαν με σφοδρό κανιοβολισμό. Ο Κανάρης προσπάθησε να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα, αλλά απέτυχε. Πέτυχε, όμως, να ματαιώσει την έφοδο του εχθρού, που φοβισμένος απομακρύνθηκε μέσα στη νύχτα.

Την άλλη μέρα το πρωί, 5 Αυγούστου 1824 (17 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο), δόθηκε η αποφασιστική ναυμαχία. Τα ελληνικά πυρπολικά πρωταγωνίστησαν για μία ακόμη φορά και καθόρισαν την έκβαση της αναμέτρησης. Με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Κανάρη και άξιους συμπαραστάτες τούς Δημήτριο Τσάπελη, Λέκα Ματρόζο, Δημήτριο Ραφαλιά, Αναστάσιο Ρομπότση και Ιωάννη Βατικιώτη, κατόρθωσαν να κάψουν τρία εχθρικά πλοία: τη φρεγάτα «Μπρουλότ-Κορκμάζ» («Ατρόμητος στο Πυρπολικό»), ένα «φρεγαδόνι Τριπολίνικον» κι ένα μεγάλο «Τουνεζίδικο βρίκι».
Από την πλευρά τους, τα υδραίικα και σπετσιώτικα πλοία με τα πυροβόλα τους εμπόδισαν τον εχθρό να προχωρήσει. Μάλιστα, σε κάποια φάση της αναμέτρησης πέρασαν στην αντεπίθεση, με επικεφαλής τον Ανάργυρο Λεμπέση. Ο Χοσρέφ Πασάς, διαπιστώνοντας τον αποσυντονισμό του στόλου του, προτίμησε να τερματίσει τη ναυμαχία και να οπισθοχωρήσει, μετά τα μεσάνυχτα, προς το Αγαθονήσι.

Οι απώλειες για το τουρκικό ναυτικό, εκτός από τα τρία πλοία, ήταν 100 κανόνια και περίπου 1000 άνδρες. Οι Έλληνες θρήνησαν τον θάνατο τριών μπουρλοτιέρηδων.
Η Ναυμαχία της Σάμου, με την επακολουθήσασα Ναυμαχία του Γέροντα (29 Αυγούστου 1824), διασφάλισε την ανεξαρτησία της νήσου, καθ' όλη τη διάρκεια του Αγώνα. 'Ομως, η Σάμος δεν συμπεριελήφθη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, καθώς αναγορεύτηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις σε αυτόνομη ηγεμονία, φόρου υποτελής στο σουλτάνο. Στον εθνικό κορμό θα ενσωματωθεί στις 2 Μαρτίου 1913, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου.

Το θρυλικό υποβρύχιο Πιπίνος στο λιμάνι του Καρλοβάσου το 1943 (αναδημοσιευση απο το "Ανθολόγιο Σάμου")

Φωτογραφια hellenicnavy

Περιπολώντας το υποβρύχιο Πιπίνος στα νερά της Σάμου, με κυβερνήτη τον Κ. Λούνδρα, στις 8 Αυγούστου 1943, αντιλαμβάνεται ενδιαφέροντα στόχο, πλησίον του κάβου του Αη Γιάννη του Ελεήμονα. Ήταν ένα αντιτορπιλικό που έπλεε με ταχύτητα 10 μίλια, κι ακολουθούσε ένα μικρό φορτηγό το Ωρίων, με πορεία προς τα βόρεια. Η ώρα ήταν 23 και 35, τ’ ακολούθησε μέχρι που τα έχασε πίσω απ’ το κάβο Φανέρογλου.

Όταν ξημέρωσε, σε κατάδυση ευρισκόμενος με το περισκόπιο ερεύνησε τις δυτικές και βορειοδυτικές  ακτές της Σάμου, και στις 8 το πρωί εντόπισε τα δυο πλοία στο λιμάνι του Καρλοβάσου. Το αντιτορπιλικό είχε πλευρίσει στο μεγάλο δυτικό κυματοθραύστη ενώ το φορτηγό στο μικρό ανατολικό.

Το στόμιο του λιμανιού άφηνε ακάλυπτο ένα μέρος της πρύμης του φορτηγού, αλλά η προσβολή του με τορπίλη απ’ το εξωτερικό του λιμανιού δεν ήταν εύκολη, έτσι πήρε την απόφαση να περιμένει να χτυπήσει όταν, πιθανόν το βράδυ, θα έβγαιναν απ’ το λιμάνι.

Κατά την διάρκεια της ενέδρας παρατήρησε ότι μέσα στο λιμάνι υπήρχαν κι άλλα δυο πλοία των 200 τόνων, και κατά το μεσημέρι ένα υδροπλάνο που πέρασε από μικρή απόσταση το ανάγκασε να πάρει βάθος, αλλά σύντομα επανήλθε στο περισκόπιο. Στις 16 και 58 φάνηκε το αντιτορπιλικό να κινείται για ν’ αποπλεύσει, σήμανε αμέσως συναγερμό και στις 17 και 5,  μόλις το πλοίο είχε εξέλθει του έστειλε τέσσερες τορπίλες. Θανατηφόρα ήταν η δεύτερη που βρήκε το πλοίο στο ύψος της καπνοδόχου της πλώρης. Παρά της προσπάθειες να πλησιάσει την παραλία δεν τα κατάφερε και στις 7 και 30 το πλοίο κόβεται στα δυο και βυθίζεται, υπό τα έκπληκτα βλέμματα των κατοίκων του Καρλοβάσου και τις ενθουσιώδεις ζητωκραυγές του πληρώματος του Πιπίνου.

Το αντιτορπιλικό ήταν το Ιταλικό CALAFATINI, είχε ναυπηγηθεί το 1922, εκτοπίσματος 967 τόνων και με μέγιστη ταχύτητα 32 μιλίων. Έπλεε υπό Γερμανική σημαία κι ήταν επανδρωμένο με γερμανικό προσωπικό.

Ο κυβερνήτης του Πιπίνου σκέφτηκε να προσβάλει και το φορτηγό Ωρίων μέσα στο λιμάνι, περνώντας την τορπίλη μέσα απ’ το στενό όριο του στομίου του λιμανιού. Η χρήση του πυροβόλου θα προκαλούσε ζημιές στη πόλη και πιθανόν απώλειες αμάχων.

Στις 19 και 14 εξαπολύει την πρώτη τορπίλη που προσέκρουσε στην άκρη του ανατολικού κυματοθραύστη, η δεύτερη δεν λειτούργησε, η Τρίτη είχε την τύχη της πρώτης και η τέταρτη πέρασε απ’ το μέσο του στομίου του λιμανιού και προσέκρουσε στη πρύμη του Ωρίωνα, η πολύ κοντά του. Απ’ όσα πρόλαβαν να δουν απ’ το υποβρύχιο, πριν έρθει το σκοτάδι, το πλοίο δεν βούλιαξε αμέσως, οι ζημιές όμως στις υπερκατασκευές ήταν πολύ μεγάλες.

Πηγή: kiloukiotis-evaggelos.blogspot.com

Το 1959 επεστράφηκε στο Βρετανικό Ναυτικό (πηγή hellenicnavy.gr)

Βρετανικός (Britannic) - Το μεγαλύτερο ναυάγιο του Αιγαίου πρίν απο 101 χρόνια

Σαν σήμερα, 101 χρόνια πριν στις 21 Νοεμβρίου 1916 στις 9:07 π.μ., ο Βρετανικός (HMHS Britannic) βυθίστηκε στο στενό μεταξύ Μακρονήσου και Κέας μετά από πρόσκρουσή σε νάρκη, που είχε ποντίσει το γερμανικό υποβρύχιο U-73 ενώ έπλεε στο στενό Κέας – Μακρονήσου, τρία μίλια μακριά από τη ακτή.
Ο Βρετανικός, κατασκευάστηκε και καθελκύστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1914 από το ναυπηγείο Harland and Wolff στο Μπέλφαστ, τη μεγαλύτερη πόλη της Βορείου Ιρλανδίας. Ο Βρετανικός ήταν αδελφικό πλοίο του Τιτανικού, όταν μάλιστα βυθίστηκε, ο Βρετανικός βρισκόταν στο ναυπηγείο. Η βύθιση του Τιτανικού ήταν η αφορμή να αλλάξουν τα σχέδια την τελευταία στιγμή και να γίνουν ακρετές βελτιώσεις ώστε να γίνει ακόμα πιο ασφαλές πλοίο.
Καθελκύστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1914, και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτάχθηκε από το Βρετανικό Ναυαρχείο σαν πλωτό νοσοκομείο, όπου βοήθησε να σωθούν από τα μέτωπα της Τουρκίας, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής 15.000 τραυματίες.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1916, ταξίδευε προς τον Νοσοκομειακό σταθμό της Λήμνου όταν ακούστηκε η έκρηξη από την πρόσκρουση με την νάρκη. Μετά από 55 λεπτά, το μήκους 269 μέτρα κουφάρι του ακούμπησε στο βυθό, σε βάθος 120 μέτρων. Με επιβαίνοντες 1.300 άτομα, ο απολογισμός των νεκρών δεν ήταν τόσο μεγάλος. 21 μέλη του πληρώματος και 9 άνδρες του Βασιλικού Υγειονομικού Σώματος, σύνολο 30 άτομα θα χάσουν τη ζωή τους. Σύμφωνα με μαρτυρίες ο καπετάνιος προσπάθησε με τις μηχανές στο φουλ να φτάσει τις ακτές και να προσαράξει, τελικά όμως το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαλύσει τις σωστικές βάρκες που δεν μπόρεσαν να απομακρυνθούν έγκαιρα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες η απόφαση του πλοίαρχου Τσαρλς Μπάρτλετ (Charles Bartlett) να προσαράξει το πλοίο στην ακτή, παράσυρε 2 – 3 λέμβους από την δίνη των προπελών και το πλήρωμά τους κομματιάστηκε από αυτές, λίγοι κατάφεραν να γλυτώσουν και οι περισσότεροι με σοβαρούς ακροτηριασμούς.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ανάμεσα σε αυτούς που γλύτωσαν ήταν η 80χρονη νοσοκόμα Βιολέτα Τζέσοπ (Violet Jessop), που είχε επιζήσει και απ’ το ναυάγιο του Τιτανικού ενώ επέβαινε και στον Ολυμπιακό, την ημέρα της σύγκρουσης του με το πολεμικό πλοίο HMS Hawke. Η οποία μετά από χρόνια θα καταδυθεί με βαθυσκάφος και θα αναγνωρίσει την καμπίνα όπου διέμενε το 1916 ως νεαρή νοσοκόμα!

Οι νεκροί αφέθηκαν στην θάλασσα, ενώ οι τραυματίες μεταφέρθηκαν προσωρινά στο λιμάνι της Κέας για λάβουν τις πρώτες βοήθειες. Στους διασωθέντες προσφέρθηκε βοήθεια από τους κατοίκους και τους ψαράδες της Κέας, που έσπευσαν και έσωσαν εκατοντάδες ναυαγούς. Οι νοσοκόμες και οι γιατροί του πλοίου κατάφεραν με τα ελάχιστα μέσα που είχαν στην διάθεση τους (κουβέρτες, σωσίβια, στολές) να κατασκευάσουν αυτοσχέδιους επιδέσμους, περιμένοντας την άφιξη των πλοίων διάσωσης στο χώρο του ναυαγίου.

Τη διάσωση ανέλαβαν δύο αγγλικά αντιτορπιλικά, το HMS Scourge και το HMS Heroic, τα οποία μετέφεραν τους διασωθέντες στον Πειραιά και στο Φάληρο το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Συνολικά, πέντε από τους τραυματίες υπέκυψαν στα τραύματα τους μετά τη διάσωση. Οι τέσσερις είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο της Δραπετσώνας, στο χώρο που φιλοξενεί τα μνήματα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ο πέμπτος είχε ταφεί αρχικά στο λιμάνι της Κέας, αλλά πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο τάφος του μεταφέρθηκε στο Βρετανικό πολεμικό κοιμητήριο της Σύρου το 1921.

Το 1975 ο Ζακ Κουστώ, ανακάλυψε το κουφάρι του Βρετανικού σε βάθος 120 μέτρων. Ο ίδιος και η ομάδα του ήταν οι πρώτοι που το εξερεύνησαν ένα χρόνο αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Βρετανός ερασιτέχνης ιστορικός Σάιμον Μιλς (Simon Mills) αγόρασε το ναυάγιο. Η συνεισφορά του Μιλς στην έρευνα της ιστορίας του πλοίου ήταν μεγάλη, καθώς έγραψε δύο βιβλία, συμμετείχε στην παραγωγή αρκετών τηλεοπτικών προγραμμάτων και είχε βασικό ρόλο στην οργάνωση όλων των καταδυτικών αποστολών που έλαβαν χώρα από το 1995 μέχρι το 2006. Το 2007 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του “Ιδρύματος Βρετανικός” (Britannic Foundation) και της θυγατρικής του εταιρείας “Βρετανικός Α.Ε.”, που έχει σκοπό την προστασία/διατήρηση του ναυαγίου, την προώθηση της ιστορίας του στο ευρύ κοινό και την οργάνωση των καταδύσεων σε αυτό. Βεβαίως, η αδειοδότηση και η εποπτεία κάθε καταδυτικής δραστηριότητας στο ναυάγιο ανήκουν στην Εφορία Ενάλιων Αρχαιοτήτων (Υπ. Πολιτισμού) καθώς αυτό βρίσκεται μέσα στα Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Το 2014, με την βοήθεια της τεχνολογίας η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων μέσω της καταδυόμενης αρχιτέκτονα – μηχανικού Αικατερίνης Ταγωνίδου, παρακολούθησε στενά τις υποβρύχιες κινηματογραφήσεις που έγιναν από την «U GROUP MALTA LMD» στη θαλάσσια περιοχή ΒΔ της νήσου Κέας.
Οι καταδύσεις στο ιστορικό ναυάγιο του Βρετανικού διήρκεσαν 10 μέρες (5/9 -15/9/2014) και έγιναν με τη χρήση υπερσύγχρονου βαθυσκάφους και ROV (Remotely Operated Underwater Vehicle), που μετέφερε το πλοίο «U-BOAT NAVIGATOR» από τη Μάλτα.
Για τη βρετανική διοίκηση είναι πολεμικό νεκροταφείο και για την εφορία εναλίων αρχαιοτήτων, αρχαιολογικός χώρος. Όσο για το γερμανικό υποβρύχιο, που πόντισε τη νάρκη, αργότερα βυθίστηκε και αυτό στον Σαρωνικό.

Βρεταννικός

Πηγη: boatfishing

Σαν σήμερα πριν απο 21 χρονια, το πλοίο "Σάμαινα" βυθίζει την πυραυλάκατο "Κωστάκος" στη Σάμο

Ακριβώς 21 χρόνια πριν, στις 4 Νοεμβρίου 1996, ένα τραγικό δυστύχημα σημειώνεται στη θαλάσσια περιοχή κοντά στα Αυλάκια Σάμου.

Το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολίζει την πυραυλάκατο «Κωστάκος», η οποία βυθίζεται. Τέσσερα μέλη του πληρώματος αγνοούνται.

Η σύγκρουση των δύο πλοίων έγινε στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού Σάμου, ανοιχτά του ακρωτηρίου του Αγ. Κωνσταντίνου, στη θαλάσσια περιοχή «Αυλάκια». Η ώρα της σύγκρουσης -σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ΓΕΝ- είναι στις 6.35μμ, ενώ το αντίστοιχο σήμα έφθασε στις 7.20μμ στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού.

Η κατά πολύ μικρότερη σε μέγεθος πυραυλάκατος «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» βυθίστηκε σχεδόν αμέσως μετά τη σύγκρουση, αφού εμβολίστηκε στο χώρο ανάμεσα στη μέση και την πρύμνη του πλοίου, με αποτέλεσμα την συντριβή ουσιαστικά του σκάφους!

Οι αντίστοιχες ζημιές στο επιβατικό πλοίο «Ε/Γ-Ο/Γ ΣΑΜΑΙΝΑ» ήταν ελάχιστες, ενώ η σύγκρουση τρομοκράτησε τους επιβάτες του «Σάμαινα».

Από τη σύγκρουση έχασαν τη ζωή τους τέσσερα στελέχη του πολεμικού πλοίου. Ένας Ανθυπασπιστής και τρεις κελευστές.

Στην πυραυλάκατο, σύμφωνα με την δήλωση του κυβερνήτη του σκάφους, επέβαιναν 38 άτομα ως πλήρωμα, από τους οποίους σχεδόν αμέσως περισυνελέγησαν 34, από τις ναυαγοσωστικές λέμβους που έριξε στη θάλασσα το «ΣΑΜΑΙΝΑ».

Στην περιοχή έσπευσαν 3 αλιευτικά σκάφη, 1 φορτηγό πλοίο και 5 σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού που συμμετείχαν στην επιχείρηση ανεύρεσης των 4 αγνοουμένων (ανευρέθηκαν αργότερα νεκροί).

Το επιβατηγό «ΣΑΜΑΙΝΑ» στην συνέχεια, με εντολή του Λιμεναρχείου Σάμου, επέστρεψε στο Βαθύ, από όπου είχε ξεκινήσει, μεταφέροντας τους περισυλλεγέντες ναύτες. Εκεί περίμεναν 2 ασθενοφόρα σε περίπτωση που υπήρχαν τραυματισμένοι.

«Σκοτεινά» τα αίτια…
Το επιβατικό «ΣΑΜΑΙΝΑ» πραγματοποιούσε καθορισμένο όσο και σύνηθες δρομολόγιο από το Βαθύ Σάμου με προορισμό το Καρλόβασι και στη συνέχεια την Ικαρία. Δρομολόγιο που κι εκείνη την βραδιά δεν είχε παρεκκλίνει από το συνηθισμένο. Επέβαιναν σε αυτό 71 επιβάτες και πενήντα ναύτες ως πλήρωμα.

Η πυραυλάκατος «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» ήταν σε υπηρεσία, ασκούμενη στα πλαίσια της διακλαδικής άσκησης «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ ’96″ που διεξαγόταν μέχρι και τις 6/11/96, σε όλο το μήκος των θαλάσσιων και χερσαίων Ελληνοτουρκικών συνόρων.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το επιβατικό «ΣΑΜΑΙΝΑ» δεν είχε ειδοποιηθεί σχετικά με το ότι επρόκειτο ή υπήρχε πιθανότητα να διασταυρωθεί με την πυραυλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού, ή οποιοδήποτε άλλο πλοίο που συμμετείχε στην άσκηση.

Το γεγονός ενισχύεται και από την πληροφορία ότι είναι συχνό φαινόμενο να μην ειδοποιούνται τα πλοία της ακτοπλοΐας για τις δραστηριότητες του Πολεμικού Ναυτικού, εκτός αν έχουν προγραμματιστεί ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Ευθύνες και στις δύο πλευρές
Το πόρισμα της Επιτροπής Πραγματογνωμόνων του Πολεμικού Ναυτικού έριξε ευθύνες και στις δύο πλευρές για τη μοιραία σύγκρουση της πυραυλακάτου «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» με το επιβατηγό πλοίο «ΣΑΜΑΙΝΑ».

Σε γενικές γραμμές οι ευθύνες στο μεν εμπορικό πλοίο είναι κυρίως ευθύνες για την πρόκληση της σύγκρουσης, στο δε πολεμικό πλοίο είναι ευθύνες για τη μη αποφυγή του. Όμως οι ευθύνες του πολεμικού πλοίου όπως περιγράφονται είναι σαφέστερες και σοβαρότερες.

Πηγη:  newsbomb.gr

Το τραγικό ναυάγιο του "Πόπη" που έγινε παροιμιώδη έκφραση: έγινε της Πόπης

Το έτος 1920, ένα μετασκευασμένο επιβατικό ατμόπλοιο 408 τ. περιέρχεται στην ιδιοκτησία της "Ηπειρωτικής Ατμοπλοΐας" του Ποταμιάνου και φέρει το όνομα "Πόπη". 
Το "Πόπη" ήταν ένα παλαιό σε ηλικία σκαρί, που όταν εντάχθηκε στην εταιρεία του Ποταμιάνου μετρούσε ήδη σαράντα χρόνια ζωή. Είχε ξεκινήσει ως ιδιωτική θαλαμηγός αναψυχής και αφού άλλαζε διαρκώς ιδιοκτήτες κατέληξε να μετασκευαστεί σε πλοίο ακτοπλοΐας. 

Το "Πόπη" στις 27 Νοεμβρίου του 1934 εξώκειλε στη νησίδα "Κασίδι" που απέχει τριακόσια περίπου μέτρα από τις βραχονησίδες "Φλέβες" και ένα μίλι μετά το ακρωτήριο "Μικρό Καβούρι" που δεν είναι άλλο από το ακρωτήριο που εκτείνεται μετά το Λαιμό της Βουλιαγμένης.

Το πλοίο ήταν φορτωμένο τουλάχιστον επισήμως με 122 επιβάτες (τόσα ήταν τα εισιτήρια που είχαν εκδοθεί, ενώ αργότερα θα αποδειχθεί ότι οι επιβάτες έφταναν τους 140 καθώς πολλοί είχαν εκδώσει εισιτήριο μέσα στο πλοίο) αλλά και με εμπορεύματα -μεταξύ των οποίων και τυριά- και πλοίαρχο τον Γεώργιο Πιλάλη.

Το πλοίο θα εκτελούσε το δρομολόγιο Πειραιάς, Σύρο, Πάρο, Νάουσα Πάρου, Νάξο, Φολέγανδρο, Σίκινο, Οία, Ίο, Θήρα, Ανάφη, Αμοργό, Αιγιάλη, Σχοινούσα, Ηρακλειά, Κουφονήσια, και επιστροφή μέσω Νάξου, Πάρου, Σύρου, για να καταπλεύσει κάποτε στον Πειραιά από όπου αναχώρησε!

Όταν το "Πόπη" προσέκρουσε, τόσο οι αξιωματικοί του πλοίου όσο και το πλήρωμα φρόντισαν να δώσουν προτεραιότητα στην εκφόρτωση των τυριών που το πλοίο μετέφερε πάνω στη βραχονησίδα, παρά στη διάσωση των επιβατών.

Μετά την προσάραξη άρχισε να λαμβάνει κλίση προς τα δεξιά ενώ οι επιβάτες του προσπαθούν να σωθούν μόνοι τους. Κανείς δεν βρέθηκε να τους οδηγήσει στο κατάστρωμα για να σωθούν. Αυτή η απουσία του πληρώματος την ώρα του κινδύνου επέτεινε την σύγχυση, ενώ μια φωνή μέσα στο σκοτάδι ακούστηκε: "Πνιγόμαστε, σωθείτε όπως μπορείτε".

Παρότι το πλοίο ουδέποτε βυθίστηκε ολόκληρο, έντεκα επιβάτες πνίγηκαν από τον πανικό που επικράτησε. Τρεις χωροφύλακες που βρέθηκαν να συνοδεύουν κρατουμένους στην Ανάφη, άναψαν κλεφτοφάναρα με τα οποία ο κόσμος κατάφερε να δει και να εξέλθει. Αρκούσε μια οδηγία και μόνο για να εξέλθουν οι επιβάτες και να αποβιβαστούν στην κυριολεξία περπατώντας απλά στη διπλανή στεριά της βραχονησίδας του "Κασιδιού".

Σημειωτέον ότι το ατμόπλοιο "Πόπη" δεν διέθετε συσκευή ασύρματου τηλέγραφου.

Ο πανικός που επικράτησε κατά την εγκατάλειψη του πλοίου, καθώς η πρόσκρουση έγινε νύχτα, βοήθεια από το πλήρωμα δεν υπήρξε, τηλέγραφο το πλοίο δεν διέθετε, έμεινε βαθιά χαραγμένη για πάντα στη μνήμη του ναυτικού κόσμου και των νησιωτών ώστε η έκφραση "έγινε της "Πόπης"", έγινε ταυτόσημη με τον πανικό και την αταξία της νύχτας του ναυαγίου.

Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά αφού το πλοίο ρυμουλκήθηκε στον Πειραιά και επισκευάστηκε με μερικές μόνο επιδιορθώσεις, δρομολογήθηκε στη γραμμή Πάτρα, Ζάκυνθο, Αργοστόλι, Ληξούρι.

Σύντομα όμως και σε αυτή την γραμμή το "Πόπη" προσάραξε θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο για δεύτερη φορά τους επιβάτες του. Έλεγαν ότι λόγω υψηλού κέντρου βάρους το πλοίο ήταν ευάλωτο στις απότομες κλίσεις.

Δεν ήθελε και πολύ ώστε η έκφραση του ναυαγίου, να επανέλθει και πάλι, αφού ο ναυτικός κόσμος μιλούσε εκ νέου για της "Πόπης" τα κατορθώματα!

Καθώς λοιπόν της "Πόπης" τα κατορθώματα.... λάμβαναν διαστάσεις ο κόσμος απέφευγε να ταξιδεύει με αυτό το πλοίο αφού ένιωθε ανασφαλής. Οι επιβάτες που είχαν γνωρίσει την εμπειρία ενός ταξιδιού με το "Πόπη", εξιστορούσαν τις εμπειρίες τους από το παραλίγο μοιραίο ταξίδι τους.

Τότε το πλοίο άλλαξε για να αποσυνδεθεί από το κακό ιστορικό του, μετονομάσθηκε σε "Ήπειρος". Με την ονομασία αυτή αποτέλεσε ένα από τα πλοία της εταιρείας "Ηπειρωτική", στην οποία επίσης την περίοδο του Μεσοπολέμου ανήκαν τα πλοία "Ελβίρα", "Κίμων", "Πέτρος", "Τάσος" και "Φωκίων".

Όμως οι επιβάτες για να το ξεχωρίζουν -λόγω του κακού του ιστορικού- συνέχιζαν να το αποκαλούν με το αρχικό του όνομα, "Πόπη", αφού αποτελούσε πλέον φόβητρο σε όποιον ταξίδευε με αυτό.

Πηγή: pireorama.blogspot

Η τριήρης “Ολυμπιάς” στη Μαρίνα Ζέας απο 24-28 Μαΐου

Η Τριήρης "Ολυμπιάς" λειτουργικό αντίγραφο αθηναϊκής τριήρους του 5ου αιώνα π.Χ. επισκέπτεται για δεύτερη χρονιά την Μαρίνα Ζέας.
Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί αυτό το μοναδικό αντίγραφο που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα την περίοδο 1985-1987 στο πλαίσιο προγράμματος πειραματικής αρχαιολογίας, με βάση τις έρευνες του ιστορικού J.S. Morrison και του ναυπηγού J.F. Coates με τη χρηματοδότηση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Αναλυτικά οι ώρες και ημέρες επισκέψεων για το κοινό είναι:

Τετάρτη 24/5: 17.30-20.30
Πέμπτη 25/5 έως Κυριακή: 28/5: 10:00-14:00 και 17:30-20:30


Πηγή: imeresthalassas

Σύντομο Ιστορικό της Τριήρους "ΟΛΥΜΠΙΑΣ" μπορειτε να διαβασεται ΕΔΩ

Ανοίγει για το κοινό το Ευπαλίνειο όρυγμα της Σάμου (video)

Ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας, το Ευπαλίνειο Υδραγωγείο στο Πυθαγόρειο της Σάμου, θα έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά στο εξής οι επισκέπτες του νησιού, καθώς ολοκληρώθηκαν τα έργα αποκατάστασης του σπουδαίου μνημείου, το οποίο από το 1992 περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων της Unesco.
Το Ευπαλίνειο όρυγμα, υδραγωγείο της αρχαίας πόλης της Σάμου, το οποίο ο Ηρόδοτος ονόμαζε «αμφίστομον όρυγμα», είναι μια σήραγγα μήκους 1.036μ. που ξεκινά από τη βόρεια πλαγιά του όρους Κάστρο και καταλήγει στη νότια.
Βρίσκεται 55μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και 180μ. κάτω από την κορυφή του βουνού, ενώ το πραγματικό όρυγμα έχει διαστάσεις 1,80x1,80μ., σύμφωνα με το υπουργείο Πολιτισμού. Μέσα στο όρυγμα, σε βάθος δύο έως εννέα μέτρων, βρίσκεται το κανάλι με τον αγωγό που μετέφερε το νερό στην πόλη.
Το Ευπαλίνειο όρυγμα έχει δύο φάσεις, την αρχαϊκή, με πολυγωνικό σύστημα και οξύκορφη απόληξη και τη ρωμαϊκή, στεγασμένη με καμάρα.
Ήταν έργο του μηχανικού Ευπαλίνου, γιού του Ναυστρόφου από τα Μέγαρα και χρονολογείται στα 550 πΧ, επί τυραννίας Πολυκράτους. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας, στην κατασκευή του οποίου, που κράτησε δέκα χρόνια, εργάστηκαν Λέσβιοι αιχμάλωτοι.
Με σκοπό την προβολή του μοναδικού αυτού αρχαίου μνημείου βρέθηκε στη Σάμο η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου και παρακολούθησε την παρουσίαση του πρότυπου έργου αποκατάστασης συντήρησης και ανάδειξης του Ευπαλίνειου Υδραγωγείου.

Πηγή: cnn.gr

To Κωστάκης Τόγιας (φωτογραφιες & video)

To Κωστακης Τογιας μεσα στο λιμανι Καρλοβασου

Το Α/Τ Κωστάκης Τόγιας που μας εξυπηρετούσε στην γραμμή της Σάμου μια 10ετία και πλέον απο το 1952 μέχρι το 1962 , απο τα ωραιώτερα σκαριά ξέρουν οι γνωρίζοντες απο καράβια.
Στο εν λόγω καράβι σκοτώθηκε το παιδί του εφοπλιστή ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΤΟΓΙΑ ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ σε ηλικία 25 ετών .Ετσι προήλθε το ονομα του καραβιού...!!!
(πληροφοριες απο Πλατων Σερκιζη)

Φωτογραφια απο εφημεριδα το Εθνος

Φωτογραφια απο arxipelagos.com

Το πλοίο ζύγιζε περίπου 1.200 έως 1.500 τόνους και τότε έλεγαν ότι υπήρξε θαλαμηγός κάποιου πλούσιου Αιγύπτιου.
Ήταν ατμοκίνητο και ταξίδευε με ταχύτητα 13 μίλια περίπου. Το πλοίο ήταν η κύρια «γέφυρα» της Κεφαλονιάς με την υπόλοιπη Ελλάδα στους σεισμούς του 1953
(πληροφοριες απο arxipelagos)

Το επιβατηγό Κωστάκης Τόγιας της Ατμοπλοΐας Τόγια και ο Καπτά Γεώργιος Φραγκουδάκης εμφανίζονται σε στιγμιότυπα παλιού φιλμ στα μέσα της δεκαετίας του 1950

Τα καραβια που επιαναν τα λιμανια της Σαμου τις δεκαετιες του 60 και 70

Tα καραβια που επιαναν τα λιμανια της Σαμου τις δεκαετιες του 60 και 70.
Δειτε ενα ομορφο video που βρηκα στον προσωπικο τοιχο του Κωστα Αμυρσωνη στον facebook

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1966 ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Το βράδυ στις 7 Δεκεμβρίου 1966 και ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ άσχημες, ανεμοι 9 μπωφορ, τούτο απέπλευσε στις 8.00 μμ από Σουδα Κρήτης για Πειραιά, με πιθανή καθυστερηση 2 ωρων για να παραλάβει την Νταλικα του θανατου όπως αργότερα χαρακτηρίσθηκε. (Βέβαια τότε δεν είχε ακόμη καθιερωθεί η τυχόν απαγόρευση απόπλου ανάλογα με την κλίμακα μπoφόρ, ίσχυε η κατ΄ επιλογή του Πλοιάρχου, όπως συνεχίζει να ισχύει  σήμερα για εμπορικά πλοία και ιστιοφόρα).
Αφού απέπλευσε και ενώ αυτό έπλεε στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας στο Μυρτώο Πέλαγος μέσα σε υψηλό κυματισμό με συνεχείς διατοιχισμούς (πλευρικές ταλαντώσεις κν. μποτζαρίσματα) το τελευταίο όχημα φορτηγό ψυγείο Νταλικα 5 τονων με φορτίο πορτοκαλια, που φορτώθηκε κάθετα προς το διάμηκες του πλοίου, είτε γιατί δεν είχε εχμαθεί ασφαλώς λόγω βιασύνης απόπλου μετά τη καθυστέρηση, είτε γιατί η έχμασή του ήταν χαλαρή, άρχισε αυτό να κινείται και να προσκρούει στους πλευρικούς καταπέλτες εκ των οποίων ο ένας, είτε γιατί δεν είχε ασφαλισθεί με τους πείρους (ή πεταλούδες) είτε γιατί αυτό είχε γίνει πλημμελώς, πιθανώς για τους ίδιους παραπάνω λόγους, σε κάποια στιγμή ο ένας πλευρικός καταπέλτης υποχώρησε και το φορτηγό ψυγείο έπεσε στη θάλασσα η οποία και κατέκλυσε στη συνέχεια όλο τον χώρο των οχημάτων.
 Μετά την έξοδο του φορτηγου ψυγειου στην θαλασσα, το πλοιο ηλθε παλι στην θεση του και αιωρειτο στην επιφανεια της θαλασσας, σαν τους κλοουν στο τσιρκο χωρις μηχανες με μονο τις ηλεκτρογεννήτριες ασφαλείας σε ενεργεια για περιπου 15-20 λεπτα και κατοπιν λόγω της μεγάλης πλέον ελεύθερης επιφάνειας άρχισε το πλοίο να παίρνει πολύ μεγάλες κλίσεις οπου στο τελος βυθίστηκε, πρωτα με την πλώρη (κατά μαρτυρία ναυαγού).
 Στις 02.06 το πρωΐ της 8ης Δεκεμβρίου 1966 ημέρα Πέμπτη ο συγκλονιστικός συνδυασμός του μορσικού αλφαβήτου: τρεις τελείες - τρεις παύλες - τρεις τελείες δηλαδή SOS διέγειρε τις ραδιοτηλεγραφικές συχνότητες της Μεσογείου. "SOS, απόΗράκλειον, στίγμα μας 36° 52' B., 2° 0A., Βυθιζόμαστε".

Από τους 73 ναυτικούς (πλήρωμα) του πλοίου και τους 191 επιβάτες σώθηκαν μόνο 46, (16 απο το πληρωμα και 30 επιβατες), εκείνη την νύκτα σε 10 μόλις λεπτά χάθηκαν 217 ψυχές. Πλοίαρχος του μοιραίου αυτού πλοίου ήταν ο Εμμ. Βερνίκος. Σημειωση: Αν και ηταν ο πρωτος που επεσε στην θαλασσα φέροντας σωσίβιο, οπως ειπαν οι διασωθεντες αξιωματικοι, ποτε δεν βρεθηκε ο ιδιος η το πτωμα του.

Χρονικό διάσωσης
Δύο φορές επαναλήφθηκε το σήμα κινδύνου και ακολούθησε ....σιγή. Το υποτυπώδες τότε τμήμα επικοινωνιών του Υπουργείου Ναυτιλίας εις μάτην προσπαθούσε αναζήτηση πλοίων στη γύρω περιοχή του ναυαγίου, τα Λιμεναρχεία, Πειραιώς, Σύρου και Κρήτης ανέφεραν αδυναμία αποστολής μέσων για παροχή βοήθειας αφού ούτε και ρυμουλκά για τέτοιες ανάγκες υπήρχαν. Δυστυχώς ούτε το Ε/Γ-Ο/Γ ΜΙΝΩΣ, που έπλεε 15 μίλια βορειότερα "άκουσε" το σήμα κινδύνου. Στις 02.30 ενημερώνεται ο τότε Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος για το τραγικό συμβάν και βεβαίως με όλες τις δυσχέρειες που το συνόδευαν. Ακολούθως ενημερώνεται ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και εκείνος με την σειρά του ενημερώνει τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης. Το τότε Αρχηγείο Ναυτικού (Πλατεία Κλαυθμώνος) αναφέρει ότι πολεμικό πλοίο που βρίσκεται στη Σύρο με σβηστές μηχανές θα χρειασθεί τουλάχιστον 3-4 ώρες για απόπλου συν εκείνες τις ώρες για να φθάσει στο τόπο του ναυαγίου. Οι ώρες περνούν και η αγωνία αρχίζει να κορυφώνεται, κάποια πλοία που έλαβαν το σήμα δηλώνουν αλλαγή πορείας τους προς το στίγμα του Ηράκλειον, απέχουν όμως πολύ, κάποια ανατολικά των Κυκλάδων, άλλο δυτικά της Καλαμάτας, και δύο αγγλικά πολεμικά ΒΑ της Κρήτης. Στις 04.30 εμπλεκόμενοι Αρχηγοί και Υπουργοί βρίσκονται στις Υπηρεσίες για άμεση ενημέρωση ενώ δίδεται εντολή απόπλου στο Α/Γ ΣΥΡΟΣ του τότε Β.Ν. Γύρω στις 05.30 αποφασίζεται η γνωστοποίηση του συμβάντος στον τότε Πρωθυπουργό, με όλες τις εξελίξεις και τις επιμέρους αδυναμίες. Μετά από κάποιες ενημερώσεις για τον μεγάλο χρόνο προσέγγισης των πλοίων που είδη προστρέχουν, γύρω στις 06.00-06.30 ο τελευταίος ενημερώνει τον Βασιλέα Κωνσταντίνο στο Τατόι. Τότε ενημερώνεται και το Αρχηγείο Αεροπορίας. Στις 07.20 μια Ντακότα απογειώνεται από τo πολεμικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας και λίγα λεπτά μετά την ακολουθούν άλλες δύο.

 Στις 09.45-10.00 η πρώτη Ντακότα φθάνει κοντά στο στίγμα όπου και εντοπίζει το φορτηγό ψυγείο να επιπλέει, συνάμα στον ορίζοντα φαινόταν καθαρά το Αγγλικό Ν/Κ ASHTON που έσπευδε ολοταχώς. Τότε η Ντακότα άρχισε τους "κύκλους έρευνας - διάσωσης" σε συνεχώς μικρότερο ύψος όταν ακούσθηκε ο πιλότος της δεύτερης Ντακότας σχεδόν να προστάζει: Μεγαλειότατε η πτήση σας είναι επικίνδυνη, πάρτε γρήγορα ύψος! Ο Κυβερνήτης του ASHTON αντιλαμβανόμενος περί τίνος πρόκειτο ακούγεται να δηλώνει: "Μεγαλειότατε η ASHTON στις διαταγές Σας" Και η απάντηση –«Ευχαριστώ, ακολούθα με....» και άρχισαν οι ρίψεις καπνογόνων και σωσιβίων, όπου, από αέρος, εντοπίζονταν ναυαγοί.

Στις 12.00 το τραγικό συμβάν έχει μαθευτεί σχεδόν σ΄ όλο το Πειραιά, πρώτοι οι συγγενείς που περίμεναν το πρωΐ το πλοίο έχουν συγκεντρωθεί μπροστά στο κτίριο των Τυπάλδων στην ακτή Τζελέπη (το γνωστό κτίριο από τα κινηματογραφικά έργα) και προσπαθούν να μάθουν γιατί αυτή η καθυστέρηση, δεν θέλουν να πιστέψουν τίποτε άλλο. Άλλοι που μόλις έκαναν τα ψώνια τους στη τότε Δημοτική αγορά (δίπλα στο λιμάνι) προστίθονταν με τους περαστικούς σε μικρές ομάδες γύρω απ΄ το λιμένα.

Στις 17.00 οι σειρήνες 10-12 ασθενοφόρων από την Αθήνα, μέσω της οδού Πειραιώς κατέρχονται τις οδούς Γούναρη και Εθνικής αντιστάσεως προσθέτοντας άλλη μια νότα στις τραγικές εκείνες στιγμές της αναμονής του πρώτου καταφθάνοντος πλοίου με ναυαγούς, ενώ άλλα 7-8 ασθενοφόρα από την Τερψιθέα (Πειραιά), που ήταν ο σταθμός Πρώτων Βοηθειών του Πειραιά, κινούνται προς τον Άγιο Νικόλαο, όπου εκεί θα προσέγγιζε τελικά το πλοίο.
 Η κυκλοφορία μπροστά στο Τελωνείο Πειραιά και γύρω από την εκκλησία του Αγ. Νικολάου είχε διακοπεί, όχι από την Τροχαία, αλλά από τον κόσμο που με βουρκωμένα μάτια και ένα συγκρατημένο κλαυθμό περίμεναν.... Κάποια στιγμή εμφανίσθηκαν πέντε νεκροφόρες και ο κλαυθμός ξέσπασε.... Ώρα 19.00 έχει πια νυχτώσει και το Ν|Κ "ASHTON" εισήλθε αργά αργά στο λιμένα του Πειραιά που μετέφερε 2 διασωθεντας ναυτες, τον Αντωνιο Καμπουρη και Δημητριο Οικονομου απο την Σητεια Κρητης, καθως και νεκρους.

Τρεις σειρές κιγκλιδωμάτων στάθηκαν αδύνατον να συγκρατήσουν το γογγυτό όλου εκείνου του πλήθους που δεν γνώριζε τίποτα για τα προσφιλή τους πρόσωπα, αφού δεν είχε γίνει καμιά ανακοίνωση και ούτε τα ονόματα των διασωθέντων είχαν δοθεί στη δημοσιότητα. Το ίδιο βράδυ παρασημοφορήθηκε ο Κυβερνήτης του ΝΚ "ASHTON" από τον Βασιλέα. Την επόμενη μέρα το Βασιλικό ζεύγος συνοδευόμενο από τον Πρωθυπουργό και από 2-3 Υπουργούς επισκέφθηκαν ναυαγούς στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιώς στον Ευαγγελισμό και στον Ερυθρό Σταυρό που είχαν επίσης εισαχθεί.

 Μετά το τραγικό αυτό ναυάγιο καθορίστηκαν μελέτες για δημιουργία επί τούτου θαλάμων επιχειρήσεων έρευνας διάσωσης τόσο στο ΥΕΝ όσο και στη Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου, επίσης τότε καθορίστηκε ο θεσμός του "Σκοπούντος πλοίου" (ένα πολεμικό πλοίο από κάθε κατηγορία θα κάνει επιφυλακή 24ωρης ετοιμότητας στο Ναύσταθμο) καθώς και ο καθορισμός άδειας απόπλου σύμφωνα με τις υφιστάμενες κάθε φορά καιρικές συνθήκες και όχι "Κατά κρίσιν πλοιάρχου".

Βέβαια η παρουσία του Βασιλέως στην έρευνα δεν ήταν για λόγους εντύπωσης και δημιουργίας ευμενών σχολίων όπως τις απέδιδαν τότε οι εφημερίδες, αλλά για λόγους κατάρριψης ισχυρισμών της Τουρκίας που από το 1963 σε διεθνή φόρα υποστήριζε ότι η Ελλάδα αδυνατεί να παράσχει βοήθεια σε κινδυνεύοντα σκάφη στο Αιγαίο, και που δεν είχαν ποτέ δημοσιευθεί από τον ελληνικό τύπο στο εσωτερικό.
Τα πλοία που προσέτρεξαν τότε στο ναυάγιο ήταν το Ε/Γ-Ο/Γ ΜΙΝΩΣ της εταιρείας Ευθυμιάδη, που ακολουθούσε το ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ, είχε αποπλεύσει μετα τον αποπλου του ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ απο τα ΧΑΝΙΑ Κρητης. Επισης το ΧΑΝΙΑ πλοίο της ίδιας εταιρείας του ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ, το Φιλανδικό NULA, το Δ/Ξ ALDEBARAN (Ελληνικό), το ρωσικό Φ/Γ ΟΥΡΙΣΚ, το Πολωνικό Φ/Γ VAKO, το Αγγλικό ναρκαλιευτικό ASHTON, το Αγγλικό Α/Τ LEVERTOG, και το Ελληνικό Α/Γ ΣΥΡΟΣ του Β.Ν.

* Υπ΄ όψη ότι σε ανατροπή πλοίου οι εσωτερικοί διάδρομοι γίνονται πλευρικοί τοίχοι και οι πλευρικοί τοίχοι(Μπουλμέδες) διάδρομοι, κάθε δε εσωτερικός κάθετος διάδρομος, προς το διάμηκες του πλοίου, μετατρέπεται σε κενό, ίσου βάθους με το μήκος του. Και οι εγκλωβισμένοι στις καμπίνες ακολούθησαν ....

 Μαρτυρία ναυαγού
Ακολουθεί η μαρτυρία του ναυαγού Α. Καμπούρη, κατοικο Αθηνων που τον αντελήφθηκε το ρωσικό πλοίο Φ/Γ ΟΥΡΙΣΚ και ειδοποίησε το ASHTON το οποίο τελικά τον διέσωσε: "Οι διασωθεντες ναυτες πιλοταρησαν το "ΑSHTON", Αγγλικο ναρκαλιευτικο υπο την επιβλεψην του πλοιαρχου, μεσα στο λιμανι Πειραιως. Οταν το ΝΚ "ΑSHTON" εισερχοταν στην εισοδο του λιμανιου στον Φαρο ηταν καποιος σκαρφαλωμενος και μας ρωτησε που πηγαινουμε επειδη ειδε το πολεμικο πλοιο, του ειπα οτι ημαστε ναυαγοι του "Ηρακλειον". Mετα την πλευρηση του "ASHTON" στο λιμανι του Πειραια, δεν επετραπη η εξοδος των διασωθεντων ναυτων εκτος του πλοιου, πριν την αποβίβαση των νεκρων (Ναυτικος κανονας). Θαμπωσαν τα ματια μας οταν ανεβηκαμε στο καταστρωμα και αντικρίσαμε το πληθος που περιμενε στην ακτη, στραβωθηκαμε απο τα φλας των δημοσιογραφων. Δεν ξεραμε οτι ημασταν οι πρωτοι που μπηκαν στο λιμανι αν και ημασταν οι τελευταιοι που περυσυνελλεξαν, ισως γιατι το ναρκαλιευτικο ειχε μεγαλυτερη ταχυτητα.

Πρεπει να σημειωθει οτι ο Πλοιαρχος του "ASHTON" ειπε οτι ηλθε απο την ΚΥΠΡΟ μολις ελαβε το SOS, αλλα γυρισε πισω γιατι δεν ειχε το ακριβες στιγμα, χασημο πολυτιμης ωρας ασφαλως για τους ναυαγους. Ξαναγυρισε και μαζεψε πιο πολλα πτωματα απο ζωντανους. Το χαρακτηριστικο της ημερας ηταν οτι ενω ελαβε το SOS ο ναυτης της βαρδιας ενος απο τα διανυκτερευοντα φυλακια, ειχε λαβει διαταγη να μην ξυπνησει τον ανωτερο του πριν τις 6.00 το πρωι, μην ξεχναται οτι τα πολεμικα πλοια διασωσης χρειαζονται 2-3 ωρες να ζεσταθουν (Παλαιότερα για να "σηκώσουν ατμό"). Οταν ηλθε ο τοτε βασιλευς Κωνσταντινος στο ΤΖΑΝΕΙΟΝ και μας επισκευτηκε του ειχα πη οτι περασε απο πανω μου 2 φορες και επειδη φορουσα μπλε σκουρα μπλουζα την εβγαλα και εμεινα με το ασπρο φανελλακι για να με δη, επειδη στο σημειο που ημουν δεν υπηρχαν σωστικα πλοια, τα εβλεπα πολυ μακρια μου. Χρωσταω την ζωη μου στον ηρωα που με σηκωσε απο το κρεββατι με το ζορι και περιμενε στην καμπινα μου απεξω μεχρι να σηκωθω, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗ και τον Κον ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ δευτερον πατερα μου που με βοηξησε να πεσω στην θαλασσα εκεινη την κρισιμη ωρα του ναυαγιου.

Αντωνιος Καμπουρης.........
Ναυπηγήθηκε το 1949 στη Γλασκόβη της Σκοτίας για λογαριασμό αγγλικής εταιρείας ως δεξαμενόπλοιο. Είχε χωρητικότητα 8.922 κόρων, μήκος 498 πόδια, πλάτος 60 πόδια, και βύθισμα 36 πόδια ενώ έφερε μηχανή ατμοστροβίλων που του έδινε ταχύτητα 17 κόμβων. Το αρχικό του όνομα ήταν "Leicestershire" (Λέστερσιάϊαρ).

Το 1964 μετά από μετασκευή σε φέρι-μποτ, περιήλθε στην εταιρεία των Αδελφών Τυπάλδου που υψώνοντας την Ελληνική σημαία νηολογήθηκε στον Πειραιά με αριθμό Ν.Π. 2562 και το επόμενο έτος (1965) δρομολογήθηκε στις ακτοπλοϊκές γραμμές Πειραιά - Κρήτης.

Πηγή: http://www.kritipoliskaihoria.gr/2016/12/8-1966.html?m=1

Σαν σήμερα το 1996 το πλοίο «Σάμαινα» διεμβολίζει την πυραυλάκατο «Κωστάκος» η οποία βυθίζεται

Η σύγκρουση των δύο πλοίων έγινε στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού Σάμου, ανοιχτά του ακρωτηρίου του Αγ. Κωνσταντίνου, στη θαλάσσια περιοχή «Αυλάκια». Η ώρα της σύγκρουσης -σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ΓΕΝ- είναι στις 6.35μμ, ενώ το αντίστοιχο σήμα έφθασε στις 7.20μμ στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού.

Η κατά πολύ μικρότερη σε μέγεθος πυραυλάκατος «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» βυθίστηκε σχεδόν αμέσως μετά τη σύγκρουση, αφού εμβολίστηκε στο χώρο ανάμεσα στη μέση και την πρύμνη του πλοίου, με αποτέλεσμα την συντριβή ουσιαστικά του σκάφους!

Οι αντίστοιχες ζημιές στο επιβατικό πλοίο «Ε/Γ-Ο/Γ ΣΑΜΑΙΝΑ» ήταν ελάχιστες, ενώ η σύγκρουση τρομοκράτησε τους επιβάτες του «Σάμαινα».

Από τη σύγκρουση έχασαν τη ζωή τους τέσσερα στελέχη του πολεμικού πλοίου. Ένας Ανθυπασπιστής και τρεις κελευστές.

Στην πυραυλάκατο, σύμφωνα με την δήλωση του κυβερνήτη του σκάφους, επέβαιναν 38 άτομα ως πλήρωμα, από τους οποίους σχεδόν αμέσως περισυνελέγησαν 34, από τις ναυαγοσωστικές λέμβους που έριξε στη θάλασσα το «ΣΑΜΑΙΝΑ».

Στην περιοχή έσπευσαν 3 αλιευτικά σκάφη, 1 φορτηγό πλοίο και 5 σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού που συμμετείχαν στην επιχείρηση ανεύρεσης των 4 αγνοουμένων (ανευρέθηκαν αργότερα νεκροί).

Το επιβατηγό «ΣΑΜΑΙΝΑ» στην συνέχεια, με εντολή του Λιμεναρχείου Σάμου, επέστρεψε στο Βαθύ, από όπου είχε ξεκινήσει, μεταφέροντας τους περισυλλεγέντες ναύτες. Εκεί περίμεναν 2 ασθενοφόρα σε περίπτωση που υπήρχαν τραυματισμένοι.

«Σκοτεινά» τα αίτια…

Το επιβατικό «ΣΑΜΑΙΝΑ» πραγματοποιούσε καθορισμένο όσο και σύνηθες δρομολόγιο από το Βαθύ Σάμου με προορισμό το Καρλόβασι και στη συνέχεια την Ικαρία. Δρομολόγιο που κι εκείνη την βραδιά δεν είχε παρεκκλίνει από το συνηθισμένο. Επέβαιναν σε αυτό 71 επιβάτες και πενήντα ναύτες ως πλήρωμα.

Η πυραυλάκατος «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» ήταν σε υπηρεσία, ασκούμενη στα πλαίσια της διακλαδικής άσκησης «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ ’96″ που διεξαγόταν μέχρι και τις 6/11/96, σε όλο το μήκος των θαλάσσιων και χερσαίων Ελληνοτουρκικών συνόρων.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το επιβατικό «ΣΑΜΑΙΝΑ» δεν είχε ειδοποιηθεί σχετικά με το ότι επρόκειτο ή υπήρχε πιθανότητα να διασταυρωθεί με την πυραυλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού, ή οποιοδήποτε άλλο πλοίο που συμμετείχε στην άσκηση.

Το γεγονός ενισχύεται και από την πληροφορία ότι είναι συχνό φαινόμενο να μην ειδοποιούνται τα πλοία της ακτοπλοΐας για τις δραστηριότητες του Πολεμικού Ναυτικού, εκτός αν έχουν προγραμματιστεί ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Ευθύνες και στις δύο πλευρές

Το πόρισμα της Επιτροπής Πραγματογνωμόνων του Πολεμικού Ναυτικού έριξε ευθύνες και στις δύο πλευρές για τη μοιραία σύγκρουση της πυραυλακάτου «ΚΩΣΤΑΚΟΣ» με το επιβατηγό πλοίο «ΣΑΜΑΙΝΑ».

Σε γενικές γραμμές οι ευθύνες στο μεν εμπορικό πλοίο είναι κυρίως ευθύνες για την πρόκληση της σύγκρουσης, στο δε πολεμικό πλοίο είναι ευθύνες για τη μη αποφυγή του. Όμως οι ευθύνες του πολεμικού πλοίου όπως περιγράφονται είναι σαφέστερες και σοβαρότερες.

Πηγή: newsbomb

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ (1947) & ΑΙΓΑΙΟΝ (1950) Ιστορικες Φωτογραφιες - Κωνσταντινος Γιαννουτσος (περιοδικο Εφοπλιστης)

                                           ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ (1947) & ΑΙΓΑΙΟΝ (1950)
Δυο ιστορικες ανεκδοτες φωτογραφιες απο το ποσωπικο μου αρχειο με σχετικες πληροφοριες.
Κατα σειρα χρονολογησης λοιπον:

Φωτογραφια Νο1
Ετος 1947
Εικονιζεται το Α/Π ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, με τα χρωματα της Πειραικης  Ατμοπλοϊα, να εισπλεει στο λιμανι Καρλοβασιου Σαμου.
Πρωην βρετανικη κορβετα, HMS COLTS FOOT. Πλοιαρχος του στην αρχη ηταν ο Σωτηριος Νομικος, ο οποιος αργοτερα επλοιαρχησε και το Δ/Π ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ. Το 1952 η Πειραϊκη Ατμοπλοϊα Διαμαντοπουλου-Πυλιαρου επωλησε το πλοιο στην Ατμοπλοϊα αδερφων Φουστανου, μετονομαστηκε σε ΕΡΜΟΥΠΟΛΙΣ και βαφτηκε ασπρο. Δυστυχως ομως με το περασματου απο την ακτοπλοϊα ηταν βραχυβιο. Δυο χρονια αργοτερα, το Νοεμβριο του 1954 με πλοιαρχο τον Ιωαννη Γκικα, μετα την αναχωρηση του απο Συρο, στις 21:30 με προορισμο την Παρο, προσαραξε στη βραχονησιδα Ασπρονησι, ευτυχως χωρις θυματα, και δηλωθηκε ως ολικη απωλεια. Στη φωτογραφια διακρινεται τμημα του μεγαλου μολου, το οποιο ανατιναξαν οι Γερμανοι κατα την αποχωρηση τους - οπως και δυο αλλα σημεια του ιδιου μολου και τρια τμηματα της κεντρικης προκυμαιας εμπροσθεν του Τελωνειου και της αποβαθρας απο-επιβιβασεως των επιβατων- απο το Καρλοβασι Σαμου στις 24 Σεπτεμβριου 1944 και ωρα 21:00

Φωτογραφια Νο2
Αυγουστος του 1950
Λιμανι Καρλοβασιου Σαμου.Το Α/Π ΑΙΓΑΙΟΝ της Ατμοπλοϊας Αδελφων Τυπαλδου φαινεται πρυμνοδετημενο. Οι επιβατες επιβιβαζονται απο την μεγαλη φορητη σιδερενια σκαλα, που επι σειρα ετων υπηρχε στην προβλητα του λιμανιου για την εξυπηρετηση των επιβατων. Τα εμπορευματα φορτωνονταν με τις μαουνες που επεφταν διπλα στο βαπορι. Φαινονται στη φωτογραφια βαρελια γεματα οινο γλυκο (μοσχατο) ετοιμα να φορτωθουν με τις μαουνες στα φορτηγα πλοια με προορισμο την Ευρωπη. Επισεις, διακρινονται τα συμπαθη τετραποδα που μετεφεραν αποσκευες επιβατων. Ενα ταξι εποχης και μια αραμπια ανατρεπομενη για μεταφορες κυριων οικοδομικων υλικων. Παραπλευρως εικονιζεται πρυμνοδετιμενο αντιλαθρεμπορικο σκαφος της Θαλασσιας Οικονομικης Αστυνομιας (ΘΟΑ) του Υπουργειου Οικονομικων.
Τα σκαφη αυτα, γνωστα μας ΘΟΑ, ηταν ξυλινα, πρωην ναρκαλιευτικα του πολεμου.
Ζητω την κατανοηση σας για την οχι και τοσο καλη εθκρινεια των φωτογραφιων. Αλλωστε εχουν περασει και 60 χρονια απο την ληψη του.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΣ
Φιλολογος, Καρλοβασι Σαμου

Η Ναυμαχία της Μυκάλης 192 χρόνια πριν... "Χριστός Σάμον Έσωσεν τη 6η Αυγούστου 1824"

Οι κάτοικοι τής Σάμου μέ αρχηγό τόν Λυκούργο Λογοθέτη ήταν αποφασισμένοι νά υπερασπιστούν τό νησί τους μέχρι θανάτου. Εγκατέλειψαν τά παράλια καί οχύρωσαν τίς ορεινές θέσεις περιμένοντας τήν άφιξη τού ελληνικού στόλου.

Στίς 30 Ιουλίου 1824 ο ελληνικός στόλος μέ αρχηγούς τόν Γεώργιο Σαχτούρη καί τόν Ανδρέα Μιαούλη πλέοντας δυτικά τής Σάμου αντελήφθη τουρκικά πλοιάρια γεμάτα στρατεύματα νά ετοιμάζονται γιά απόβαση στό Καρλόβασι.

Ο Σαχτούρης διέταξε τά ελληνικά πλοία νά τόν ακολουθήσουν καί κυνήγησε τά τουρκικά αποβατικά σκάφη μέ αποτέλεσμα νά βυθίσει τά περισσότερα από αυτά παρασύροντας στό βυθό καί τό μεγαλύτερο μέρος τών Τούρκων στρατιωτών. Τά υπόλοιπα τουρκικά πλοιάρια έτρεξαν νά σωθούν στά μικρασιατικά παράλια μεταφέροντας καί τήν πληροφορία ότι πλέον η Σάμος ήταν υπό τήν προστασία τού ελληνικού στόλου καί ότι θά ήταν δύσκολη κάθε προσπάθεια κατάληψής της.

Εν τώ μεταξύ, η χερσόνησος τής Μυκάλης είχε πλημμυρίσει από οθωμανικά στρατεύματα, τά οποία ο Χοσρέφ σχεδίαζε νά μεταφέρει απέναντι στή Σάμο. Τά ελληνικά πλοία πλησιάσαν στά λιμανάκια τής Μυκάλης, όπου βρίσκονταν αραγμένες οι τουρκικές σακολέβες, καί τίς κανονιοβόλισαν, σκορπίζοντας ταυτόχρονα καί τούς στρατιώτες πού είχαν στρατοπεδεύσει κοντά στήν παραλία.

Ο Τούρκος ναύαρχος βλέποντας ότι δέν υπάρχει περίπτωση νά αποβιβάσει στρατεύματα στή Σάμο, έδωσε διαταγή στό στόλο του γιά επίθεση. Ο Σαχτούρης μέ τή σειρά του έδωσε τήν εντολή νά μήν υποχωρήσει κανένα ελληνικό πλοίο, αλλά όλα μαζί νά κτυπήσουν ταυτόχρονα τόν εχθρό μέ τά κανόνια τους. Πυκνοί κανονιοβολισμοί άρχισαν νά πέφτουν καί από τίς δύο πλευρές, ενώ τά δύο πυρπολικά τών Ρομπότση καί Τσάπελη, πού προσπάθησαν κρυμμένα μέσα στούς καπνούς νά προσβάλουν δύο τουρκικές κορβέτες ανάγκασαν τόν Χοσρέφ νά διατάξει υποχώρηση.

Οι κάτοικοι τής Σάμου μέσα στίς εκκλησίες δοξολογούσαν τόν Θεό γιά τή σωτηρία τους. Η συντονισμένη δράση τών στόλων τής Ύδρας καί τών Σπετσών τούς είχαν σώσει από τό θάνατο καί τήν αιχμαλωσία. Στίς 4 Αυγούστου 1824, ο καπουδάν πασάς επιχείρησε νέα έφοδο κατά τού ελληνικού στόλου, ο οποίος απάντησε μέ εύστοχες βολές τών κανονιών του, έχοντας καί τήν κάλυψη από τά πυροβόλα πού είχαν στήσει οι Σάμιοι στίς ακτές τους. Αυτή τή φορά ήταν τό πυρπολικό τού Κανάρη πού προσπάθησε μέσα στόν καπνό τής μάχης νά πλησιάσει τήν τουρκική ναυαρχίδα.

Ο ατρόμητος Κανάρης, ανάμεσα στίς σφαίρες πού σφύριζαν καί στίς βολές τών κανονιών πού έπεφταν δίπλα από τό πυρπολικό του, προχωρούσε ακάθεκτος. Τελικά δέν κατάφερε νά προσκολλήσει τό μπουρλότο του σέ κάποιο πλοίο, αλλά ο εχθρικός στόλος υπό τόν φόβο τών πυρπολικών απομακρύνθηκε όταν έπεσε η νύκτα.
Τήν επόμενη ημέρα ο οθωμανικός στόλος επανήλθε. Ο Σαχτούρης όμως αγρυπνούσε καί έχοντας καταλάβει τή σημασία τών πυρπολικών, είχε δώσει διαταγές νά ετοιμαστούν έξι πυρπολικά μέ συνοδεία πολεμικών καί νά επιτεθούν μέ τήν πρώτη ευκαιρία. Ο πρώτος πού όρμησε εναντίον τών μεγάλων τουρκικών πλοίων ήταν ο Υδραίος πυρπολητής Δημήτριος Τσάπελης, ο οποίος προσπάθησε νά κολλήσει τό μπουρλότο του στήν φρεγάτα «Μπρουλότ κορκμάζ» (τό πλοίο πού δέν φοβάται τά μπουρλότα).

Ενώ αγωνιζόταν νά δέσει τό μπουρλότο του, τέσσερεις βάρκες τού εχθρού τόν πλησίασαν γιά νά τόν συλλάβουν. Ο Τσάπελης, ο οποίος είχε εγκαταληφθεί από τούς άνδρες του, βιάστηκε νά βάλει φωτιά στήν πυρίτιδα μέ αποτέλεσμα ο ίδιος νά πάθει βαριά εγκαύματα στό πρόσωπο καί τό πυρπολικό νά καεί αναίτια. Ο πανικός όμως πού επικράτησε στήν τουρκική φρεγάτα τήν ανάγκασε νά προσαράξει στά μικρασιατικά παράλια, καθώς οι άνδρες της, τό μόνο πού είχαν στό νού τους ήταν πώς νά σώσουν τούς εαυτούς τους.

Τότε ο Κωνσταντίνος Κανάρης άρδαξε τήν ευκαιρία καί πλησίασε τό δικό του πυρπολικό στήν παγιδευμένη φρεγάτα. Αφού κόλλησε τό πυρπολικό πάνω στό εχθρικό πλοίο, τού μετέδωσε τό πύρ καί σέ λίγο ακούστηκε σέ ολόκληρη τή Σάμο μία τρομερή έκρηξη. Από τήν υπερήφανη φρεγάτα είχαν απομείνει μόνο κομμάτια πού έπλεεαν πάνω στή θάλασσα μαζί μέ τά πτώματα τών εξακοσίων μουσουλμάνων ναυτών της. Ο Κανάρης κινδύνεψε σοβαρά από τήν παράτολμη επιχείρηση καί έχασε δύο από τούς άντρες του.

Μετά τήν επιτυχία τού Κανάρη, ο ελληνικός στόλος ξεκίνησε αντεπίθεση μέ πρώτο τό πλοίο τού Ανάργυρου Λεμπέση. Ο πυρπολητής Βατικιώτης τίναξε ένα τυνήσιο μπρίκι καί οι Ραφαλιάς καί Λέκας Ματρόζος μία φρεγάτα από τήν Τρίπολη τής Λιβύης. Ο καπετάν πασάς, βλέποντας τήν υπεροχή τού ελληνικού στόλου, οπισθοχώρησε πρός τό Αγαθονήσι καί τήν επομένη εγκατέλειψε τή Σάμο μέ κατεύθυνση τήν Κώ, όπου θά παρέμενε αραγμένος αναμένοντας τήν άφιξη τού αιγυπτιακού στόλου.

Σαν σήμερα πριν απο 28 χρόνια μακελειό στο ελληνικό κρουαζιερόπλοιο «City of Poros», στον Σαρωνικό Κόλπο

Τρεις ένοπλοι με αυτόματα άνοιξαν πυρ με αποτέλεσμα τουλάχιστον 10 άτομα να σκοτωθούν, 98 να τραυματιστούν και η γέφυρα του πλοίου να υποστεί πλήρη καταστροφή.

 Το City of Poros επέστρεφε στον Πειραιά ύστερα από ολοήμερη κρουαζιέρα στον Κόλπο της Θεσσαλονίκης όταν ένας νεαρός άνδρας έβγαλε από το σακίδιο ένα πολυβόλο και άνοιξε πυρ εναντίον των επιβατών.
Στη συνέχεια έριξε χειροβομβίδα και έναν ισχυρό εκρηκτικό μηχανισμό με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά στο πλοίο. Εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων τρεις Γάλλοι. Η έρευνα έδειξε ότι πίσω από την επίθεση ήταν η οργάνωση Φατάχ-Επαναστατικό Συμβούλιο του Αμπού Νιντάλ, ο οποίος πέθανε το 2002. Εναντίον των τριών κατηγορουμένων έχει εκδοθεί διεθνές ένταλμα σύλληψης από το 1992, αλλά είναι άγνωστο εάν βρίσκονται ακόμα στη ζωή. Λίγες ώρες πριν από την επίθεση στο πλοίο, ανατινάχθηκε ένα αυτοκίνητο που ήταν σταθμευμένο στο λιμάνι του Πειραιά με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δυο επιβάτες του. Αυτό είχε οδηγήσει στη σκέψη ότι μια δεύτερη ομάδα πιθανό να επενέβαινε στην ξηρά.

Σαν σημερα πριν απο 31 χρονια βυθιζεται το Rainbow Warrior στο λιμάνι Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας

Σαν σήμερα βυθίστηκε το Rainbow Warrior κατά την «Επιχείρηση Satanique», μετά τον βομβαρδισμό του από Γάλλους κομάντος στο λιμάνι Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας.
Ήταν μια πράξη της γαλλικής υπηρεσίας πληροφοριών (DGSE), που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 1985.
Στόχος ήταν να βουλιάξει η ναυαρχίδα του στόλου της Greenpeace, στο λιμάνι του Όκλαντ, για να εμποδιστεί από το να παρέμβει σε μια πυρηνική δοκιμή στην Moruroa. Θύμα της επιχείρησης ήταν ο φωτογράφος Fernando Pereira που πνίγηκε.
Δύο γάλλοι πράκτορες συνελήφθησαν από την αστυνομία της Νέας Ζηλανδίας για πλαστό διαβατήριο, παρεμπόδιση μετανάστευσης, εμπρησμό, συνωμοσία, εσκεμμένες ζημιές, και δολοφονία.
Τελικά καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια φυλάκισης, αλλά εξέτισαν μόνο τα δύο. Το σκάνδαλο οδήγησε στην παραίτηση του γάλλου Υπουργού Άμυνας Τσαρλς Hernu.
Είκοσι χρόνια αργότερα, μια έκθεση από τον τότε επικεφαλής της Γαλλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, δήλωσε ότι η επίθεση είχε εγκριθεί από τον γάλλο Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν.

Η επιχείρηση ξεκίνησε όταν κομάντος επιβιβάστηκαν για να εξετάσουν το πλοίο τη στιγμή που ήταν ανοικτό στο κοινό.
Οι γάλλοι πράκτορες τοποθέτησαν δύο βόμβες στο πλοίο και τις ρύθμισαν έτσι ώστε να εκραγούν με 10 λεπτά καθυστέρησης η μια με την άλλη, ώστε η πρώτη βόμβα να καταστρέψει μερικώς το πλοίο και να εκκενωθεί με ασφάλεια στα ανοικτά πριν η δεύτερη νάρκη πυροδοτηθεί.

Ωστόσο, το πλήρωμα δεν αντέδρασε στην πρώτη από τις εκρήξεις όπως ανέμεναν οι πράκτορες. Ενώ το πλοίο είχε αρχικά εκκενωθεί, ορισμένοι από το πλήρωμα επέστρεψαν στο πλοίο για να ερευνήσουν και να καταγράψουν το μέγεθος της ζημίας.
Ένας πορτογάλος φωτογράφος, ο Fernando Pereira, πηγαίνοντας στο κατάστρωμα για να φέρει την κάμερα και τον εξοπλισμό του πνίγηκε εξαιτίας της πλημμύρας που ακολούθησε μετά τη δεύτερη έκρηξη.
Τα άλλα δέκα μέλη του πληρώματος είτε απομακρύνθηκαν ακίνδυνα με διαταγή του καπετάνιου Peter Willcox ή πετάχτηκαν στο νερό από τη δεύτερη έκρηξη.

Πηγή: mixanitouxronou.gr